Nog een keertje nagenieten

Vandaag in het Noord Hollands Dagblad. Nog één keertje nagenieten van ons geweldige avontuur.

En niet alleen als centerfold. Ook onder de Koning en naast het stokbrood op de voorpagina

Het volledige artikel is ook hier te lezen (als premium abonnee)

 

https://www.noordhollandsdagblad.nl/cnt/dmf20200914_34525660/heemskerkse-tanja-groot-was-huisarts-in-het-land-van-de-witte-wolk-ook-tijdens-de-strenge-lockdown-elke-snotneus-werd-getest-veel-mensen-durfden-de-de

 

Blacks are back

We zijn weer veilig op Nederlandse bodem. Vanochtend om 5:15 uur waren we op Schiphol. Een uur eerder dan gepland. We hadden een (snelle) tussenlanding op Bangkok puur en alleen om van crew te veranderen. Door de Corona crisis mogen de KLM medewerkers niet verblijven op Hong Kong.
Op Schiphol werden we onthaald door Frank en Majorie en een aantal vrienden van Sam. Zo lief!
We zullen deze trip niet gauw vergeten. Zowel het vliegveld van Auckland als Hong Kong waren uitgestorven. Zo bizar. Er ging vanuit Hong Kong welgeteld één vlucht naar Europa. Die van ons. We waren de enige Nederlanders in de flinke Boeing(s). Op het stuk naar Hong Kong waren er 80 passagiers. Op het stuk naar Amsterdam maar 54. Plek zat. We konden languit liggen. Dat dan weer wel. En er waren stroopwafels. Meer dan genoeg.

Pim en Iris hebben ons huis netjes achtergelaten. Alles was spik en span. Ook Boef ziet er beter uit dan ooit. We gaan de tassen en dozen uitpakken. Waar begin je alleen?

Say cheese

Say cheese....

Wij glimlachen met onze ogen.

Groeten vanuit Hong Kong Int. Airport

Bye bye New Zealand

Het zit er nu echt bijna op. Tjeummie wat gaan we dit land en de mensen opnieuw missen. We kunnen terugkijken op een fantastische ervaring.

We hebben de laatste dag in Auckland doorgebracht. Ook onze Amerikaanse vrienden moesten daar zijn en we hebben daarom een groot huis gehuurd. Het was top! 

Sam en Marit hebben hun avontuur ook in stijl afgesloten. Zij zijn een paar avonden in Auckland gaan 'clubben'. 

Ik ben benieuwd hoe het vliegen zal zijn. Ik weet niet of we 50 uur mondkapjes overleven.

We gaan het zien.

The Netherlands here we come!

Zware bevalling

Een van de nadelen van een jaartje weggaan is dat je blijft zitten met je auto.
Laat ik voorop stellen. De bus heeft ons overal gebracht. Ik zou 'm zo meenemen naar Nederland. Ik heb 'm een beurt gegeven, nieuwe bandjes erop en 'm door de APK geloodst. Een aantal weken geleden heb ik de Elgrand op een besloten Facebook pagina gezet. Dat is gratis. Ik had beet. Kelly had interesse. Na 2 inspectieronden bleek ze financieel een tegenvaller te hebben. Einde verhaal. Vervolgens had Te Teira interesse. Een afspraak met hem of haar viel nog niet mee. Dan had hij of zijn weer geen vervoer, dan lag zijn of haar dochter te slapen, etc. Het schoot niet op. Dan toch maar betalen. De Elgrand verscheen op Trademe

Er bleek ook een Amerikaanse lady geïnteresseerd. Zij moet met haar gezin nog arriveren in Nieuw Zeeland en had nog nooit van een APK gehoord. Dus na vele, vele berichtjes was ik er klaar mee. Temeer omdat afgelopen maandagavond out of the blue de trainer van Ramon en Sam naar me toe kwam en zei "ik koop de bus van je en pay cash". Welnu dat laatste is niet zo handig maar na een kleine kink in de kabel (zijn zoon werd plotseling opgenomen in het ziekenhuis (ik d8 nog, nee niet weer)) hebben we vanmiddag toch echt de overdracht geregeld. En staat de poen op de bank. We hebben zelfs geregeld dat ie de bus zaterdagavond om 20:00 uur op het vliegveld van ons overneemt. Exact zoals ik het me had voorgesteld maar oh my god afspraken maken en nakomen is hier echt een drama.

Aan alles komt een eind

Het komt nu toch wel dichtbij. Nog een laatste keer keer dit, een laatste keer dat.
We zijn gedag aan het zeggen. Afgelopen weekend koffie bij de praatmevrouw en zaterdag heerlijke erwtensoep bij José en Waling. Gisteren hebben de vrienden van Marit en Sam voor ons lasagne gemaakt. Zo schattig.
Ramon heeft nu een shared lunch op school en Mees neemt z'n juf mee terug naar Nederland.
Vanmiddag komen onze Oceans Resortvrienden een laatste borrel nemen.

Het is niet anders. We gaan het leven hier missen maar één troost; ook in Nederland hebben we een prima leven en we kijken ernaar uit om iedereen weer te zien. 

Mazzelaar

Ik win eigenlijk nooit iets. Ik moet toegeven dat ik ook amper met een loterij of iets dergelijks meedoe. Tja, en dan valt er ook niet veel te winnen. Maar een paar weken geleden werd er een fundraiser gestart voor een jonge keeper hier uit de buurt. Ik dacht, ik koop een lot. Voor 10 dollar. Maar ja, AJAX zat er niet bij. Dan maar de club van de Ligt. En wat wil het geval. Deze jongen wint gewoon. 210 dollar rijker.

 

 

 

Vliegen in coronatijd (2.0)

Hadden we eerst bijna een wereldrecord te pakken met de minimale overstaptijd van slechts 55 minuten het dreigt nu de andere kant op te gaan.
Bijna wekelijks krijg ik een aanpassing van de vlucht(en).

Het goede nieuws; we lijken echt naar huis te kunnen

Het slechte nieuws; we zijn wel effe bezig 

Southland

Het afscheidsfeest van S & M van vorige week vrijdag was een groot succes. Maar tjeummie wat werd er veel gezopen. En geblowt. Ik was blij dat we erbij waren. Scheelt toch als er een paar volwassenen rondlopen. We waren blij dat het 23:30 uur was. Toen was het ten einde.

Afgelopen week hebben we het zuidelijk deel van het Zuidereiland (Southland) aangedaan. We hadden nog een voucher tegoed van Air New Zealand en die hebben we verzilverd. 

Na een tussenstop in Karitane bij Fons en Marja zijn we neergestreken in Queenstown. Ons favoriete dorp in Nieuw Zeeland. Het is daar wel wat frisser. Zo rond het vriespunt. Erg blij waren we met de geleende jassen.
Marit en Sam hebben we vervolgens in Queenstown achtergelaten om opnieuw te kijken hoe het in Otautau is. Daar waren we exact 5 jaar geleden voor het laatst.

Op de boerderij van R+A is het altijd feest, net als in de mansion van de Mansons. Wat leuk om hen allemaal weer te zien.
We zijn ook bij het graf van Jonty geweest, een jongen die we goed kennen en die op 13 jarige leeftijd (net zo oud als Sam) 4,5 jaar geleden in z'n slaap is overleden. Dat was emotioneel.
Gisteravond zijn we teruggekeerd in Whitianga, dat opnieuw vrijwel onbereikbaar was geworden door de hevige regenval van de afgelopen dagen.

Departure Lounge

Een betere naam voor een farewell party is er eigenlijk niet te verzinnen.
En als de locatie dan ook nog af te huren is moet je niet verder zoeken.
Sam en Marit geven er vanavond hun afscheidsfeestje. Een volwassene moet een oogje in het zeil houden (doen we!) en om middernacht moet iedereen buiten staan (zorgen we ook voor). Zin an!

Betaalde job

Op de valreep.... Toch nog een betaalde job. Helaas geen PA. Daar was ik te laat voor maar ik heb vandaag opgepast en daarmee gewoon pecunia verdiend. Onze Amerikaanse vrienden doen mee met een Internationaal televisie programma (waar ik de naam niet van mag noemen) en voor hun kinderen moest vandaag worden gezorgd. Aangezien het vakantie is betekent dit dat ik voor de komende oppasdagen 3 (kinderen) x 8 (uur) x xx US dollar ontvang. Kassa! ;-)
Maar ook als ik er niets voor zou krijgen zou ik het hebben gedaan. Met Luuk, Noah en Violet is het altijd een feestje.

Veilige haven

We zijn weer thuis. Althans in Whiti dan. Het echte thuis is in Heemskerk. Daar zijn we als het goed is over een week of 3 weer.
Wow, wat een uithoek is de Eastcape. In een paar dagen hebben we zo'n kleine 1000 kilometer gereden. Met uiteraard het nodige sturen. Tja, als je hier wat wilt zien moet je er wat voor over hebben.
Zaterdag hebben we, na de wedstrijd van Ramon, overnacht in Te Kaha. Een  geweldig hotel met uitzicht over de zee en hebben we in de volle maan heerlijk in de hottub gezeten.
Zondag reden we het restant van Highway 35. Een prachtige tocht langs de Eastcape waar het op een paar Maori nederzettingen na vrijwel uitgestorven is. Kinderen gaan hier nog te paard naar het dorp en school :-)
Maandag hebben we Gisborne verkend met als hoogtepunt het voeren van stingrays. Dat was heel bijzonder.

Vandaag hebben we de Eastcape via Highway 2 en de Waioeka gorge achter ons gelaten. Zon en regen wisselden elkaar continue af. Dat geeft de mooiste regenbogen.

East Cape here we come

De kids hebben morgen hun laatste schooldag van Term 2. Vervolgens hebben ze twee weken vakantie. Er worden diverse shared lunches (of potluck) geregeld. Iedereen neemt wat mee. Ik zorg voor Samoaanse donuts. Die lijken behoorlijk veel op onze oliebollen. Mjammie.
Het is tevens het officiële afscheid op de Mercury Bay Area School. Tjonge, jammer, we gaan het missen. In de week van 20 juli gaan R, M en misschien andere M ook wel gewoon nog een paar dagen naar school. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Op zaterdag vertrekken we naar de East Cape. Het meest oostelijke puntje van Nieuw Zeeland en naar het schijnt erg ruig. Vooral de route er naar toe staat al een tijdje op de bucketlist en nu gaat het er eindelijk van komen. Gisborne heeft de primeur om als eerste nederzetting ter wereld de nieuwe dag te verwelkomen. We gaan het zien.
We maken overigens nog wel een tussenstop in Ngatea (spreek uit als Natea). Daar moet Ramon nog een potje voetballen. Aftrap 10:00 uur. Vertrek 7:30 uur. Heb je nog wel wat aan je dag.

Ze zullen daar toch wel kleren aan hebben?

Cross country

Het was er de perfecte dag voor. Een stuk rennen over het strand, klunen door het water en weer terug. Op blote voeten de schelpen trotserend. Zo'n 4 kilometer in totaal. Het evenement is ook wel betiteld als 'Buffalo Beach Bash'. 

Ramon moest en was van de partij. Marit mocht en schitterde door afwezigheid. Had ook een beetje te maken met de extreem slechte communicatie vanuit school.

Onze kleine man tussen de reuzen

Hier vind je de overige foto's (binnen Facebook). Sam en ik zijn ook van de partij, de trouwe supporters.

Ginger

In maart tijdens de lockdown waren we tijdelijk met z'n 7'n in ons appartementje. Sinds kort zijn we dat ook weer. Een lieve, rode kater sneakte onlangs zomaar naar boven en nadat ik 'm wat left-overs en wat melk had gegeven staat iedere dag op de stoep en ligt ie de hele avond languit op de bank. Gek hè?
We weten niet van wie ie is. Op het resort mogen geen huisdieren worden gehouden en van onze achterbuurman is ie ook niet.
Boeien.

Vlaggenist

10 jaar geleden speelde Sam bij Winton F.C. Men had toen al snel door dat ook ik van het spelletje houd. Ik was regelmatig de scheidsrechter. 
Vandaag had Ramon z'n eerste echte voetbalwedstrijd. Een heuse wintergame.  Thames High School kwam op bezoek bij Mercury Bay Area School. Altijd lastig.
We stonden amper op het veld of ik had al een vlag in mijn handen. Of ik wilde 'vlaggen'. Tuurlijk. Ik ben er toch.

Het is normaal gesproken de bedoeling dat de ontvangende partij zorgt voor wat te eten maar door de COVID-19 is dat nu niet toegestaan. Dat scheelt :-)
Daarnaast wordt er geld gelapt voor de tegenpartij. Het is een tegemoetkoming in de huur van de bus en de benzine. Thames is hier een uur en kwartier rijden vandaan.

Raatje was de jongste van het veld met 14 jaar. De rest was 16, 17 of 18. Hij deed het in de stromende regen fantastisch. Eindstand 3 - 0. Daarna begon het zonnetje te schijnen.

"That I may be worthy of my country"

Vliegen in coronatijd

Het was zo mooi bedacht maar helaas. Voor ons geen 3 weken Singapore of Maleisië op de terugweg naar Nederland. Maar brand is erger. We blijven gewoon wat langer in Nieuw Zeeland. Zat te zien.

Het omboeken van de vlucht was nog wel een dingetje. Men had een recordvlucht in gedachten met een overstap op Kuala Lumpur van slechts 55 minuten. Deze Minimum Connection Time vond deze jongen niet zo'n goed idee. Strakkies zitten we stuck in Kuala Lumpur en motten we daar 2 weken in quarantaine. Met z'n 6'n in een aftands hotel? Nah, ik heb al grijze haren genoeg.
Gelukkig kwam KLM (via Whatsapp, echt top) zelf met een alternatief.
Dit is een stuk relaxter. Nu maar hopen dat dit niet weer verandert en de demonstranten zich koest houden.

Geen farewell maar goodbye

De laatste maand van ons verblijf hier is aangebroken :-( 
Dit betekent opnieuw afscheid nemen. Je bent niet in Whiti geweest als je niet hebt gegeten in de Mercury Bay Fishing Club.

So sweet, my lovely wife

In de laatste 10 maanden zijn we behoorlijk geïntegreerd. Dit land voelt als een warm bad. We zeggen tegen de mensen hier dan ook geen "farewell" maar "goodbye". Dit is niet de laatste keer dat we hier zijn al zal er wel weer een tijdje over heengaan.
 

Buurman Allan

De eigenaar van de Lost Spring, onze achterbuurman Allan, heeft een dure hobby. Hij houdt van Go Kart Racing. Hij heeft niet alleen een 10-tal karts op en rond zijn huis staan, hij heeft zelfs een heus circuit in zijn achtertuin.
Op maandagmiddag om een uur of 4 wordt er gekoerst.
Afgelopen maandag waren onze kinderen uitgenodigd. Ze mochten niet alleen een uurtje racen, ook de BBQ ging aan en ik kreeg een biertje.
Ik weet waar we de komende maandagmiddagen te vinden zijn.

Mees Verstappen in de dop

 

Kampeerzooi

Sinds januari j.l. staan de kampeerspullen van Andrew en Maxine bij ons in de garage. Daar zat ook de "tent van Peter" bij. Nu lockdown voorbij is werd het hoog tijd om die eens terug te brengen naar de rechtmatige eigenaren.
En als je dan toch 2,5 uur moet sturen kun je beter maar meteen wat gaan winkelen, iets van Hamilton zien (al dan niet op de electrische scooter) en dineren met je Amerikaanse vrienden in Cambridge.

Brophys beach

Brophys beach. In het uithoekje van de baai. Echt een superplek. Veel mooier krijg je 't niet.

Gehaktdag

Woensdag is mijn favoriete dag. Toen ik nog bij WoningNet werkte was dat mijn vrije dag en werd de week lekker in tweeën gezaagd. Hier in Nieuw Zeeland is het over het algemeen T d'r vrije dag. Nu de kids weer naar school gaan trekken we er samen op uit. Afgelopen woensdag hebben we gefietst naar Hot Water Beach. Zo dadelijk gaan we wandelen in Tairua. De foto's spreken boekdelen.

Het is trouwens ook de favoriete dag van Ramon. Hij heeft 's ochtends eerst P.E. (Physical Education), zeg maar gymmen, dan Japans (voornamelijk sushi eten) en dan Sports Acadamy (zeg maar gymmen 2.0). And that's it. 
Als je maar wel op tijd komt want dat schort er nog wel eens aan :-)

Nephropidae

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar meestal is het toch een bloemetje als je verjaart.
T kreeg er gisteren eentje van haar vriendinnen uit de club uit Castricum.
Erg lief en heel attent.

T heeft ook een Nieuw Zeelandse collega die vooral kookt en bakt. Behalve gisteren. Toen had ze even geen tijd.
Dus dan maar een flinke zeekreeft als cadeau.
Hij leefde nog toen ze 'm kreeg. Weer eens wat anders zo op je 48e verjaardag.

Tramping met OED

Bovengenoemde afkorting heeft meerdere betekenissen. In huize Zwart staat deze voor Outdoor Education, een vak dat Marit heeft gekozen. Je hoeft daar niet zo veel te leren en één met de natuur is het motto.
Gisteren is de Snoes met OED op een tramping tocht gegaan. Ze blijft 3 dagen en 2 nachten weg. Lekker rustigggggg.
Het deed me een beetje aan militaire dienst denken. Bepakt en bezakt gaan ze wandelen en overleven. Tentje opzetten, samenwerken, potje kopen en alles opruimen; "leave nothing but footprints". Heel benieuwd hoe het ze vergaat: 

• over het algemeen wandelt M niet zoveel
• er is vrijwel geen bereik
• het is 's nachts rond het vriespunt :-) 
  

 

The Mercury Bay Informer

In 2011 haalden we het lokale sufferdje met de volgende tekst en flinke foto:
"Otautau resident Paul Zwart found his trampoline this morning hanging in the cherrietree".

Leuk maar dat kan beter dacht ik. Vandaag in The Mercury Bay Informer een bijzonder artikel van de Zwart/Groot family met hun belevenissen in Whitianga.
Check het volledige artikel hier

#Zespri

#hetismooigeweest
#deboomgaardisleeg
#kangeenkiwimeerzien
#hebpijninmijnrug
#ganuextramijnbestdoenomzulkwerknietderestvanmijnleventehoevendoen
#komjemezondagophaleninpapamoa?
#ikkijknogwelff

De witte kiwi

Je moet wat hè. Als ze zo schichtig zijn dan maar eentje van steen. Vanuit ons appartement kun je 'm in de verte boven op een berg zien liggen. De witte kiwi. 
Vandaag zijn T en ik er naartoe gewandeld. Het uitzicht is adembenemend.

Als je er meer over wilt lezen klik dan hier

Buurman Ian

Het appartement naast ons werd tot maart j.l. dagelijks verhuurd. Toen kwam COVID-19 en besloot de eigenaar er zelf te gaan wonen. Verhuren gaat 'm voorlopig niet worden. 
Ian is onze buurman en een echte kiwi. Hij heeft vrijwel dagelijks de BBQ aan (ruikt mjammie) en hij vist. Niet met een boot, nee met z'n jetski. Je hebt jetski's en je hebt jetski's. Hij kan op dat ding van 1800 cc een zootje hengels meenemen en het heeft een aparte koelbox voor de gevangen vis.

Ik heb Ian een paar keer kunnen helpen met wat dingen omhoog sjouwen. Vandaag vroeg ie of we zin hadden om een stukje mee achter op te jekkeren. Nou, dat hadden we wel. Gaaf zeg, en het gaat hard ......
 

Op het rechte stuk gaat ie bijna 100 km/uur

School road

• Onze dochter van 16 is vaak op de School Rd te vinden. Niet om naar school te gaan. Nee, dat niet. Vroeger zat daar de school. Nu niet meer. Maar haar vriendje woont daar toevallig ;-)

• Onze dochter van 16 vindt school vaak "boring" en een "waste of time". Ik moet ook eerlijk bekennen dat ze hier kampioen zijn in het niets doen. Maar dat laat ik uiteraard niet merken.

• Onze dochter van 16 heeft niet voor niets een "gap year" en doet alleen het hoogstnoodzakelijke voor school. Ze hangt liever in town rond en luncht regelmatig bij de plaatselijke Indiër. We krijgen regelmatig een berichtje dat M "niet aanwezig is"

• Onze dochter van 16 gaat maandag a.s. met de Internationals een dagje winkelen in Hamilton. Hoe leuk is dat? En niet onbelangrijk. Ze hoeft dan een dagje niet naar school.

• Onze dochter van 16 .......    heeft een prima rapport

Verbazing alom

Mees kwam vandaag thuis en vertelde dat er een jongetje bij hem in de klas deze week niet meer naar school komt.
Hij moet morgen naar de tandarts. In Auckland. En blijft daar dan een paar dagen. Tuurlijk. Dat kan hier gewoon.
Maar er zijn toch ook tandartsen in Whitianga? Ja, er zijn zelfs 2 tandartspraktijken. Maar die zijn nog een beetje bang om aan het werk te gaan. Zij kunnen misschien wel met het Corona virus worden besmet.
Hoe dan?
Er is nog één iemand ziek in heel Nieuw Zeeland en er zijn al 12 dagen op rij geen nieuw cases geconstateerd.
Ik denk dat ik ook maar tandarts wordt.