Happy 2020

We zijn het nieuwe jaar al begonnen. Weliswaar zonder oliebollen maar met oma!
Best gek. In je korte broek om 0:00 richting strand waar verschillende mensen 's nachts de zee in plonsden.
Wel jammer dat er amper vuurwerk was. Je kon het ook niet (meer) kopen. Dat had ik in oktober moeten doen (wist ik veel). Ramon en Mees zaten flink te balen.
Anyway, een ieder een heel goed 2020 gewenst van ons allemaal.

Quality time with nana

Oma valt met d'r neus in de boter. Ze is gek op het strand en de zee en daar is hier geen gebrek aan.
Tel daarbij op dat het heerlijk weer is én Whitianga op dit moment bruist. Ik betwijfel of ze nog wel terug wilt ;-) 
Hieronder neemt nana een bad.

Our Xmas present has arrived

Vanochtend om 4:00 uur ging de wekker. Om vervolgens af te taaien naar Auckland. Pff... Geen kip op de weg en nog pikkedonker. 
Maar het is de moeite waard. Ons kerstkadootje is veilig aangekomen.
Hoe gezellig is dat!

Nike

Wat als je zoon nieuwe NIKE (voetbal)schoenen 'moet'. Je kunt ze natuurlijk online bestellen. Het duurt wel ff voordat ze in Whiti worden afgeleverd en of ze dan ook passen is natuurlijk maar de vraag.
Je kunt ook naar de dichtstbijzijnde stad rijden. Dat is maar 183 kilometer verderop (2,5 uur) en voor hier redelijk "down the road".
Als je dat dan doet moet je het wel goed doen en maak je er meteen een (slaap)feestje van.
Mees, Ramon en ik hebben het winkelen gecombineerd met een dubbel bezoek aan de familie van Oosten, het Bounze van Hamilton, Waterworld en de enige Nederlandse winkel met hagelslag, drop en pepernoten. Wel zo leuk en lekker!

Vakantie binnen een vakantie

Afgelopen zondag en maandag waren we allemaal vrij. Dus hup, er op uit.
Op zo'n kleine 2 uur rijden hier vandaan kun je de Hauraki Rail Trail doen. Zo'n zelfde soort track hebben we 8 jaar geleden op het Zuidereiland ook gedaan.
Een voormalig (goud)mijngebied waar de spoorlijn van toen nu een fietspad is.
Wij verbleven in Karangahake. Daar ja. Hoogtepunten zijn de watervallen en de tunnel van 1,2 km! 's Avonds hebben we met onze Zuid Afrikaanse host, die geweldig Afrikaans sprak, ook nog een aal gevangen en glowworms gespot. Geweldig!

 

Haka

Donderdag j.l. was de laatste dag vóór de (zomer)vakantie. Er waren tranen want sommige kinderen gaan naar een andere school. Of gaan de juf heel erg missen. Ook waren er tranen bij de Internationals. Want sommige van hen zitten binnenkort aan de kerstdish in Duitsland. En er was een haka. Dat blijft indrukwekkend.

Mees en Ramon zijn tot 3 februari 2020 op en en rond het huis. Good Lord. We klagen niet hóór. We gaan er gewoon een mooie tijd van maken. We doen niet anders. 
Ons Sinterklaasfeest (iets verlaat op 11 december) was geweldig. De rijmen en surprises hilarisch. 
Ik heb hieronder wat beeldmateriaal van afgelopen week gezet. 

X-mas Parade

Het blijft gek. Kerstmis in de "zomer". De winkels liggen vol kerstzooi en ook wij ontkomen er niet aan. We hebben kaarsjes en wat decoratie aangeschaft. Mees is as we speak een Kerstman en kerstboom aan het inkleuren. Maar dan wel op het balkon in z'n korte broek en op z'n slippertjes.
Afgelopen zaterdag was er de echte X-mas parade. De Kerstman zat te puffen op een van de trucks en riep de hele tijd "Merry X-mas". Wat nou arrenslee.
En Mees was erbij. Hij stond bovenop een versierde truck van de Scouting. Hij vond het geweldig.

Mees Swartz. Onze Cub

 

Een beetje hypocriet is het wel

Drugs en drank zijn hier een groot probleem. In de praktijk heeft T er veel mee te maken, veel meer dan in Beverwijk en ook op school is het echt een probleem. Er wordt thuis veel wiet verbouwd. Ramon zit regelmatig naast een 13 jarige drugsdealer in de klas :-)
Vanochtend brak mijn klomp. En die van Sam en Marit. In de presentatie die ze hielden over Nederland en Amsterdam kwamen uiteraard hasj en de rosse buurt voor. Nu moeten ze dezelfde presentatie morgen nog een keertje geven (aan 13 jarigen) maar die 2 onderdelen moeten wel uit de presentatie.
Want dat kan echt niet. We praten gewoon niet over het probleem. Dan is het er ook niet. Wat een hypocriete bende.  
Iets van een hele andere orde en wat ik wel weer heel gaaf vind zijn de custommade kentekenplaten. Ik zou de onze BlackBig (net als de familieapp) noemen.

Met de groeten van Dmitri Kotelevski

Santa is coming

We zijn weer met z'n 6'n, we zijn weer compleet. Raatje heeft een superkamp achter de rug. Prachtig weer, lekker surfen, hiken, schieten en in groepjes  kokkerellen. Eén avond hadden ze asperges (uit blik) en één avond harde (ongekookte) noodles.
De informatievoorziening vanuit school vooraf, tijdens en achteraf was ruk dus we moeten 't doen met zijn verhalen. Foto's ontbreken. 

We maken ons op voor de laatste paar dagen van het schooljaar. Dan is er vanaf 12 december de shutdown. Met vervolgens maar 7 weken vakantie. Tot die tijd zwemt Mees op dinsdagavond en is hij op donderdag bij de Seascouts. Daar doen ze toch weer net andere dingen dan in Nederland. Zo lagen ze vorige week in het zwembad van de eigenaar van de Dive-School en lopen ze zaterdag mee in de Santa Claus parade.
Voor Marit en Sam is dit de laatste week met de Internationals. Morgen nog een Surf Life Saving (ik vermoed een soort Baywatch) en is het de bedoeling dat ze een presentatie over Nederland in elkaar flansen. Op vrijdag is er de farewell BBQ bij het zwembad hetgeen niet echt farewell is want het gros is er in februari 2020 nog steeds.

En T en ik? Wij genieten. We hebben een surfplank en 2 kajaks op de kop weten te tikken. Dus als je ons zoekt. 
Daarnaast hebben wij het Happy Hour feestje op vrijdagmiddag bij onze buren ontdekt. Dit zijn de thermobaden van The Lost Spring. Je waant je daar echt op een tropisch eiland.

Secret Santa maar dan op 5 december

De Zwarte Pieten discussie is hier ver te zoeken. Sterker nog. Ze hebben er nog nooit van gehoord. Lekker rustig.
Alles draait hier om X-mas en dan vooral 1e Kerstdag. Dan is echt alles gesloten en is het familytime. Wij krijgen ook familie over de vloer. Oma Corrie komt ons bezoeken. Hoe gaaf is dat!
Maar voordat het zo is doen wij wel mooi aan die man met die baard. Mees "gelooft" sinds dit jaar niet meer dus we hebben lootjes getrokken. Ik ga hier natuurlijk niet neerzetten wie ik heb maar geloof me, het wordt een hell of a surprise en top rijm. Als ie nu niet meer mooi wordt weet ik het ook niet meer. Ik heb alle tijd van de wereld :-)

Ik heb nog een paar mooie foto's geschoten van de laatste paar dagen. In een notendop:
- de eerste pot pindakaas van 1 kg
- de eerste BBQ van deze zomer
- T de eerste keer de zee in om te boogieboarden
- de eerste keer van de zipline in Coromendal
- S + M op de eerste bananaboat trip
- R de eerste keer in het plaatselijke Suffertje
- M de eerste keer op blote voeten uit school
- S heeft (voor de 1e keer) gekookt voor een celebrity (de Pia Dijkstra van NZ)
- de eerste (en hopelijk laatste) keer dat ze me verwarren met Carl

(D)Raatloos

We zijn een beetje ontwricht. Raatje is vanochtend op kamp gegaan. Hij zal met z'n klasgenoten de komende paar dagen de omgeving van Waikawau onveilig maken. Niet dat daar veel te verstieren is. Het is allemaal vrij basic maar het ziet er wel heel gaaf uit.

No cooking facilities
There are no cooking facilities provided at this campsite. Bring your own gas-operated equipment.
Rubbish and recycling
This campground is Pack In Pack Out. There are no rubbish or recycling facilities except for composting for food waste only.

Ik ben benieuwd hoe 't 'm zal afgaan. 5 dagen geen stroom (geen mobieltje, geen internet).
Bij ons hangt de vlag uit. Heerlijk rustig zonder die gozer...

Zijn vriendinnetje gaat ook mee. Ik ken haar (nog) niet maar ze heeft een prachtige naam. Luister zelf maar.

 

Whangapoua

De (werk) week zit er op. Sam en Marit (en ik ook een beetje) hebben hun Engels én Duits kunnen ophalen. Alle internationals komen nml. uit ons buurland. Ik vind het best stoer van hen. Ze zitten allemaal nog op de middelbare school en gaan zonder familie letterlijk en figuurlijk een tijdje naar de andere kant van de wereld. De meeste een half - maar sommige een heel jaar. Het is wel een apart clubje; De schoolprestaties in Duitsland moeten het wel toelaten (het zijn allemaal gymnasten) en Geld spielt keine Rolle. Toch wel weer bijzonder om deze pubers een beetje te leren kennen.

Een Duitse invasie bij Matarangi beach + drei Käseköpfe

Gisteren was T ook vrij en hebben we met de pubers New Chums Beach (in Whangapoua) bezocht. Dat stond al langer op ons lijstje en geldt als een van de mooiste stranden van de wereld (als je de Lonely Planet mag geloven). Kijk er oordeel zelf.

Ook wel bijzonder: we hebben onze eigen mosselen uit het water/ van de rotsen geplukt.

Over het weer hebben we niet te klagen. De zon schijnt behoorlijk en is heel venijnig. Mees moet een hoedje op als hij gaat buiten spelen. Ik heb ook een hat aangeschaft. Ramon z'n haar is witter dan wit.

Mooi grijs is niet lelijk

Kuaotunu

Veel van de plaatsen hier hebben een niet uit te spreken Māori naam.
Kuaotunu is er zo een van. Het is een idyllisch plaatsje wat hier zo'n 20 minuten vandaan ligt. Er wonen een paar collega's van T en ook verschillende klasgenootjes komen er vandaan. Zij bedwingen de windy roads iedere dag met de schoolbus.

 
Afgelopen zaterdag zijn we bij José en Waling op visite geweest. En hond Charlie. In Kuaotunu. Zij zijn de eerste Nederlanders die we hier hebben ontmoet. Onder het genot van warme appeltaart en gerookte zalm hebben we ervaringen en eigenaardigheden van de Kiwi's uitgewisseld. Dat kan alleen met kaaskoppen. Het was erg gezellig en vertrouwd. Alsof we hen al jaren kennen.

Charlie is een Storm Sturkenboom 2.0

309 rd

Alle straten hebben hier, net als in Nederland, over het algemeen een naam. Soms een beetje een gekke, zoals de Hannah road of Springbok Avenue maar er is één weg die hier dwars door de Coromendal loopt en die heet de 309 road. Niets meer en niets minder. Iedereen kent deze weg. Hij is bekend en ietwat berucht.
Wij hebben 'm vandaag gereden. Je hebt onderweg een paar leuke stops. De gigantische Kauri bomen van 600 jaar oud, een mooie waterval en Stuart (op blote voeten) met z'n varkens.

Hieronder een impressie als die beestjes worden gevoerd. De auto stinkt nog steeds naar varkens en vis. Dat is wat minder.

Hahei doctor

Inmiddels ben ik ruim 2 maanden aan het werk en het begint aardig te wennen. Het werk is afwisselend. De ene dag heb ik een normaal spreekuur, de volgende dag zie ik alleen maar aanlopers  en ‘emergencies’ en de derde dag bezoek ik het plaatselijke verpleeghuis. Het is fijn dat ik lopend naar het werk kan en de sfeer op het werk is erg prettig. Vooral de lunchpauze is gezellig waarin iedereen allerlei heerlijke creaties bereidt.

Waar ik erg aan heb moeten wennen is de angst die er hier heerst om een ernstige aandoening te missen. De nurses (dit is een kruising tussen assistentes en praktijkondersteuners) vinden het een vreselijk eng idee om een moeder met een kind met koorts (of zelfs zonder koorts) gerust te stellen en een paracetamolletje te adviseren. Je zou zomaar een meningitis kunnen missen!

Gelukkig vallen de diensten erg mee. Tijdens de weekenden draai ik 's ochtends en 's middags een spreekuurtje en soms word ik tussendoor gebeld. Het meest vervelende is de telefoonobsessie waar het hele weekend door wordt beheerst, ook 's nachts )-:

Bij de geringste verdenking op een ernstige aandoening wordt de ambulance gebeld en meestal gaat dat buiten mij om. Een stuk minder heldhaftig dus dan dat ik mij aanvankelijk had voorgesteld ;-)

Overigens worden er regelmatig patiënten uitgehelicopperd (12 minuten per helicopter en 3 uur per ambulance naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis), maar gelukkig neemt de ambulance crew de beslissing of het een helicopterritje wordt.

Kortom, voorlopig vermaak ik me hier nog wel.

Dokter T (inus)

International End of Year Programme 2019

Sam en Marit zijn weliswaar van "overseas" maar officieel zijn het geen echte International Students. Daar hangt nml. een aardig prijskaartje aan.
Het begint bij 3000 euro per kwartaal. Per persoon.
Omdat we halverwege het 3e kwartaal aankwamen en ze geen examens (willen) doen hangen ze er een beetje bij, zit het jaar erop en hebben ze beide al zomervakantie. Marit wordt op 3 februari 2020 weer verwacht. Dat is nog 13 weken ;-(
Gelukkig hebben ze allebei een baantje gevonden.
Sam is een kitchenhand bij een nieuw Mexicaans restaurant hier aan de overkant (Cooked). Je kunt het bijna zien liggen. Hij moet met de pont naar z'n werk. De overtocht duurt 50 seconden. Ik zou 'm ook met de auto kunnen brengen. Dat is 50 minuten heen en 50 minuten terug. Dus toch maar pontje.
Hij heeft 't erg naar z'n zin.
Marit werkt in het dorp als bediende bij de plaatselijk Indiër (Sangam).
Ze vindt het fantastisch. Beetje ouwehoeren met de (vaste) klanten en toeristen. Zolang haar werkvisum nog niet rond is wordt ze betaald in natura. Oftewel, ze komt 's avonds thuis met naan en curry waar wij ook nog wat van meesnoepen. We worden moddervet hier :-)

Marit d'r salaris

Om toch ook wat overdag te doen heb ik de coördinator van International Students benaderd. Of Sam en Marit mee kunnen doen met wat activiteiten die de laatste weken worden georganiseerd.
En dat is gelukt.
Vanaf vrijdag a.s. mogen ze mee met dingen zoals paintballen, snorkelen, kajakken en staan Kiwi cooking op het programma.
In een aantal gevallen moet ik ze brengen en halen. Of blijven. En meedoen.
Wat vervelend. 

Wine Tasting Evening

Summer is coming dus er moet gedronken worden.
Onze plaatselijke AH (de New World) verzorgde gisteravond een "Wine Tasting" avond. 

Wij hebben de ballen verstand van Chardonnay's, Pinot Grissen en/of Chauvignon Blancs dus enige kennis is meer dan welkom.
We kregen allemaal een glas, een (bestel)lijst en bij iedere stand kon je proeven. Na 5 wijntjes smaakten ze allemaal hetzelfde en naar meer dus ik vond het wel prima.

Er kan er maar één winnen volgens ons: een rosé van het Zuidereiland van de winery Yealand met de passende naam "The Doctors Rosé".

De winnaar

T en ik hebben de overigens de gemiddelde leeftijd van het gezelschap aardig naar beneden bijgesteld. Voornamelijk grijze krullen :-)

Dallas, Office manager van school was er ook

The Joshua Tree Tour in de herkansing

32 jaar geleden had ik kaartjes voor het concert in de Kuip. Alleen mijn billenmaat Martin moest zo nodig dienen in West-Duitsland waardoor we onze vakantie naar Callela vervroegden. Nix U2. Nix Kuip. Nix Pride.

Wel aardig van de jongens van U2 dat ze het concert van toen nu overdoen.

In het Mt. (s)Mart(in) Stadium in Auckland. Niet met broeder Zomer maar met Sam. Onbetaalbaar.

.... We did find we've been looking for.....

Leavers and lifers

Ze zijn hier gek op mensen in het zonnetje zetten. De wekelijkse schoolmail staat er altijd bol van. Awards dit, credits dat en achievements zo.

Deze week worden de nieuwe leaders, leavers en lifers geportreteerd. Sam zit in de laatste klas, Year 13 en doet een beetje voor spek en bonen mee. Hij heeft tenslotte al z'n VWO diploma in Nederland gehaald. Men ziet het als een hele prestatie als je de middelbare onderwijs afrondt. Dat zijn de 'leavers'. Er zijn behoorlijk wat drop-outs. Kinderen die de school om wat voor reden dan ook voortijdig verlaten.
Het is hier helemaal bijzonder als je een 'lifer' bent. Oftewel, je bent hier in Year 1 begonnen hebt de hele rit uitgezeten. Want men verhuist hier gemakkelijker en zoals gezegd, je school niet afmaken is niet ongewoon.

Wij bekijken al die uitreikingen van een afstandje. Ik ben er niet zo van.

 

Dutch pancakes als afscheid. Een topper wat mij betreft

Het leuke van Year 13 zijn de examenfeestjes. Sam heeft er ondertussen 2 op zitten. Beide waren ruim een half uur rijden dus 's nachts naar huis zit er niet in. Dan neem je je slaapzak mee en een doos bier en ergens op een farm val je dan in slaap. Geweldig toch?