Inmiddels ben ik hier bijna een half jaar aan het werk en
heb ik een beetje door hoe de gezondheidszorg in elkaar steekt. En ik
verbaas mij nog iedere dag.
Even wat inside information:
· In tegenstelling tot het systeem in Nederland
betalen patiënten hier per consult. De kosten bedragen ongeveer 27 euro per
bezoekje. Als er materialen worden gebruikt of de ‘nurse’ doet ook haar ding
dan komen die kosten er nog bij. Het verwijderen van een plekje kost bv 215
euro.
· Het ‘public system’ in het ziekenhuis
daarentegen is gratis. Mensen die het niet kunnen betalen gaan dus naar de
eerste hulp met snotneuzen en hoestjes. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis vanuit
Whitianga is ongeveer anderhalf uur rijden (kosten aan benzine zijn ongeveer
gelijk aan een consult ;-)
· Elke dag is 1 van de artsen in de praktijk de
‘urgent doctor’. Dit betekent dat je
alle binnenlopende patiënten ziet. Iedereen kan binnenlopen, er is geen
assistente (Liesbeth, waar ben je??) die evt advies geeft of een afspraak maakt over een paar dagen. Nog
nooit zoveel mensen gezien met een hoestje van een paar dagen zonder koorts,
kinderen (niet ziek) met een paar uur oorpijn en mensen die sinds een aantal uur
braken en diarree hebben. En allen verwachten antibiotica. Daarentegen zijn er
ook binnenlopers met pijn op de borst, hevige benauwdheid of indrukwekkende
wonden…
· Er bestaat hier een systeem dat ACC wordt
genoemd. Dit betekent dat als iemand ten gevolge van een ongeval gewond is
geraakt of niet kan werken de medische kosten en doorbetaling van loon door ACC
(weet even niet waar het precies voor staat) worden vergoed. Het fenomeen
‘ongeval’ wordt heel breed opgevat. Als iemand in de tuin heeft gewerkt en
daarna last heeft van zijn/haar rug is dit een ongeval. Maar ook muggebeten die
gaan ontsteken worden gezien als ongeval. Zoals je begrijpt heeft vrijwel
iedereen met klachten van het bewegingsapparaat wel een ‘ongeval’ doorgemaakt
zoals door iets op te pakken van de vloer of werken in de tuin (erg
populair).
· Verwijzingen naar het ziekenhuis zijn hier echt
een dingetje. Er bestaat een ‘public system’ dat gratis is en voor iedereen
toegankelijk en een ‘private system’ voor mensen die een zorgverzekering hebben
(een heel klein deel van de bevolking, want erg duur) of ACC gerelateerde
problematiek. Verwijzingen naar het public system worden in ongeveer een kwart
van de gevallen afgewezen (de specialisten behouden zich het recht voor om op
basis van een brief de verwijzing af te wijzen!) of het duurt maanden tot een
jaar voordat mensen een afspraak krijgen. Dezelfde specialisten werken meestal
ook in de private sector en dan kunnen patiënten binnen 1-2 weken terecht.
Vervelend is dat ook patiënten
die je verdenkt van iets ernstigs vaak lang moeten wachten. Zo heb ik geleerd
om huidtumoren zelfstandig te verwijderen aangezien dit een zeer frequent
voorkomend probleem is en meestal geen paar maanden kan wachten op behandeling.
Toch vermaak ik mij momenteel nog prima hier. De patiënten zijn zo vriendelijk en dankbaar. En het contact met de andere ‘locums’
(waarnemers) is erg leuk en leerzaam. Verder worden er binnen de praktijk studenten
opgeleid en ook dat geeft me energie. Kortom, ik houd het nog wel even vol.
