Blacks are back

We zijn weer veilig op Nederlandse bodem. Vanochtend om 5:15 uur waren we op Schiphol. Een uur eerder dan gepland. We hadden een (snelle) tussenlanding op Bangkok puur en alleen om van crew te veranderen. Door de Corona crisis mogen de KLM medewerkers niet verblijven op Hong Kong.
Op Schiphol werden we onthaald door Frank en Majorie en een aantal vrienden van Sam. Zo lief!
We zullen deze trip niet gauw vergeten. Zowel het vliegveld van Auckland als Hong Kong waren uitgestorven. Zo bizar. Er ging vanuit Hong Kong welgeteld één vlucht naar Europa. Die van ons. We waren de enige Nederlanders in de flinke Boeing(s). Op het stuk naar Hong Kong waren er 80 passagiers. Op het stuk naar Amsterdam maar 54. Plek zat. We konden languit liggen. Dat dan weer wel. En er waren stroopwafels. Meer dan genoeg.

Pim en Iris hebben ons huis netjes achtergelaten. Alles was spik en span. Ook Boef ziet er beter uit dan ooit. We gaan de tassen en dozen uitpakken. Waar begin je alleen?

Say cheese

Say cheese....

Wij glimlachen met onze ogen.

Groeten vanuit Hong Kong Int. Airport

Bye bye New Zealand

Het zit er nu echt bijna op. Tjeummie wat gaan we dit land en de mensen opnieuw missen. We kunnen terugkijken op een fantastische ervaring.

We hebben de laatste dag in Auckland doorgebracht. Ook onze Amerikaanse vrienden moesten daar zijn en we hebben daarom een groot huis gehuurd. Het was top! 

Sam en Marit hebben hun avontuur ook in stijl afgesloten. Zij zijn een paar avonden in Auckland gaan 'clubben'. 

Ik ben benieuwd hoe het vliegen zal zijn. Ik weet niet of we 50 uur mondkapjes overleven.

We gaan het zien.

The Netherlands here we come!

Zware bevalling

Een van de nadelen van een jaartje weggaan is dat je blijft zitten met je auto.
Laat ik voorop stellen. De bus heeft ons overal gebracht. Ik zou 'm zo meenemen naar Nederland. Ik heb 'm een beurt gegeven, nieuwe bandjes erop en 'm door de APK geloodst. Een aantal weken geleden heb ik de Elgrand op een besloten Facebook pagina gezet. Dat is gratis. Ik had beet. Kelly had interesse. Na 2 inspectieronden bleek ze financieel een tegenvaller te hebben. Einde verhaal. Vervolgens had Te Teira interesse. Een afspraak met hem of haar viel nog niet mee. Dan had hij of zijn weer geen vervoer, dan lag zijn of haar dochter te slapen, etc. Het schoot niet op. Dan toch maar betalen. De Elgrand verscheen op Trademe

Er bleek ook een Amerikaanse lady geïnteresseerd. Zij moet met haar gezin nog arriveren in Nieuw Zeeland en had nog nooit van een APK gehoord. Dus na vele, vele berichtjes was ik er klaar mee. Temeer omdat afgelopen maandagavond out of the blue de trainer van Ramon en Sam naar me toe kwam en zei "ik koop de bus van je en pay cash". Welnu dat laatste is niet zo handig maar na een kleine kink in de kabel (zijn zoon werd plotseling opgenomen in het ziekenhuis (ik d8 nog, nee niet weer)) hebben we vanmiddag toch echt de overdracht geregeld. En staat de poen op de bank. We hebben zelfs geregeld dat ie de bus zaterdagavond om 20:00 uur op het vliegveld van ons overneemt. Exact zoals ik het me had voorgesteld maar oh my god afspraken maken en nakomen is hier echt een drama.

Aan alles komt een eind

Het komt nu toch wel dichtbij. Nog een laatste keer keer dit, een laatste keer dat.
We zijn gedag aan het zeggen. Afgelopen weekend koffie bij de praatmevrouw en zaterdag heerlijke erwtensoep bij José en Waling. Gisteren hebben de vrienden van Marit en Sam voor ons lasagne gemaakt. Zo schattig.
Ramon heeft nu een shared lunch op school en Mees neemt z'n juf mee terug naar Nederland.
Vanmiddag komen onze Oceans Resortvrienden een laatste borrel nemen.

Het is niet anders. We gaan het leven hier missen maar één troost; ook in Nederland hebben we een prima leven en we kijken ernaar uit om iedereen weer te zien. 

Mazzelaar

Ik win eigenlijk nooit iets. Ik moet toegeven dat ik ook amper met een loterij of iets dergelijks meedoe. Tja, en dan valt er ook niet veel te winnen. Maar een paar weken geleden werd er een fundraiser gestart voor een jonge keeper hier uit de buurt. Ik dacht, ik koop een lot. Voor 10 dollar. Maar ja, AJAX zat er niet bij. Dan maar de club van de Ligt. En wat wil het geval. Deze jongen wint gewoon. 210 dollar rijker.

 

 

 

Vliegen in coronatijd (2.0)

Hadden we eerst bijna een wereldrecord te pakken met de minimale overstaptijd van slechts 55 minuten het dreigt nu de andere kant op te gaan.
Bijna wekelijks krijg ik een aanpassing van de vlucht(en).

Het goede nieuws; we lijken echt naar huis te kunnen

Het slechte nieuws; we zijn wel effe bezig 

Southland

Het afscheidsfeest van S & M van vorige week vrijdag was een groot succes. Maar tjeummie wat werd er veel gezopen. En geblowt. Ik was blij dat we erbij waren. Scheelt toch als er een paar volwassenen rondlopen. We waren blij dat het 23:30 uur was. Toen was het ten einde.

Afgelopen week hebben we het zuidelijk deel van het Zuidereiland (Southland) aangedaan. We hadden nog een voucher tegoed van Air New Zealand en die hebben we verzilverd. 

Na een tussenstop in Karitane bij Fons en Marja zijn we neergestreken in Queenstown. Ons favoriete dorp in Nieuw Zeeland. Het is daar wel wat frisser. Zo rond het vriespunt. Erg blij waren we met de geleende jassen.
Marit en Sam hebben we vervolgens in Queenstown achtergelaten om opnieuw te kijken hoe het in Otautau is. Daar waren we exact 5 jaar geleden voor het laatst.

Op de boerderij van R+A is het altijd feest, net als in de mansion van de Mansons. Wat leuk om hen allemaal weer te zien.
We zijn ook bij het graf van Jonty geweest, een jongen die we goed kennen en die op 13 jarige leeftijd (net zo oud als Sam) 4,5 jaar geleden in z'n slaap is overleden. Dat was emotioneel.
Gisteravond zijn we teruggekeerd in Whitianga, dat opnieuw vrijwel onbereikbaar was geworden door de hevige regenval van de afgelopen dagen.

Departure Lounge

Een betere naam voor een farewell party is er eigenlijk niet te verzinnen.
En als de locatie dan ook nog af te huren is moet je niet verder zoeken.
Sam en Marit geven er vanavond hun afscheidsfeestje. Een volwassene moet een oogje in het zeil houden (doen we!) en om middernacht moet iedereen buiten staan (zorgen we ook voor). Zin an!

Betaalde job

Op de valreep.... Toch nog een betaalde job. Helaas geen PA. Daar was ik te laat voor maar ik heb vandaag opgepast en daarmee gewoon pecunia verdiend. Onze Amerikaanse vrienden doen mee met een Internationaal televisie programma (waar ik de naam niet van mag noemen) en voor hun kinderen moest vandaag worden gezorgd. Aangezien het vakantie is betekent dit dat ik voor de komende oppasdagen 3 (kinderen) x 8 (uur) x xx US dollar ontvang. Kassa! ;-)
Maar ook als ik er niets voor zou krijgen zou ik het hebben gedaan. Met Luuk, Noah en Violet is het altijd een feestje.

Veilige haven

We zijn weer thuis. Althans in Whiti dan. Het echte thuis is in Heemskerk. Daar zijn we als het goed is over een week of 3 weer.
Wow, wat een uithoek is de Eastcape. In een paar dagen hebben we zo'n kleine 1000 kilometer gereden. Met uiteraard het nodige sturen. Tja, als je hier wat wilt zien moet je er wat voor over hebben.
Zaterdag hebben we, na de wedstrijd van Ramon, overnacht in Te Kaha. Een  geweldig hotel met uitzicht over de zee en hebben we in de volle maan heerlijk in de hottub gezeten.
Zondag reden we het restant van Highway 35. Een prachtige tocht langs de Eastcape waar het op een paar Maori nederzettingen na vrijwel uitgestorven is. Kinderen gaan hier nog te paard naar het dorp en school :-)
Maandag hebben we Gisborne verkend met als hoogtepunt het voeren van stingrays. Dat was heel bijzonder.

Vandaag hebben we de Eastcape via Highway 2 en de Waioeka gorge achter ons gelaten. Zon en regen wisselden elkaar continue af. Dat geeft de mooiste regenbogen.

East Cape here we come

De kids hebben morgen hun laatste schooldag van Term 2. Vervolgens hebben ze twee weken vakantie. Er worden diverse shared lunches (of potluck) geregeld. Iedereen neemt wat mee. Ik zorg voor Samoaanse donuts. Die lijken behoorlijk veel op onze oliebollen. Mjammie.
Het is tevens het officiële afscheid op de Mercury Bay Area School. Tjonge, jammer, we gaan het missen. In de week van 20 juli gaan R, M en misschien andere M ook wel gewoon nog een paar dagen naar school. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Op zaterdag vertrekken we naar de East Cape. Het meest oostelijke puntje van Nieuw Zeeland en naar het schijnt erg ruig. Vooral de route er naar toe staat al een tijdje op de bucketlist en nu gaat het er eindelijk van komen. Gisborne heeft de primeur om als eerste nederzetting ter wereld de nieuwe dag te verwelkomen. We gaan het zien.
We maken overigens nog wel een tussenstop in Ngatea (spreek uit als Natea). Daar moet Ramon nog een potje voetballen. Aftrap 10:00 uur. Vertrek 7:30 uur. Heb je nog wel wat aan je dag.

Ze zullen daar toch wel kleren aan hebben?

Cross country

Het was er de perfecte dag voor. Een stuk rennen over het strand, klunen door het water en weer terug. Op blote voeten de schelpen trotserend. Zo'n 4 kilometer in totaal. Het evenement is ook wel betiteld als 'Buffalo Beach Bash'. 

Ramon moest en was van de partij. Marit mocht en schitterde door afwezigheid. Had ook een beetje te maken met de extreem slechte communicatie vanuit school.

Onze kleine man tussen de reuzen

Hier vind je de overige foto's (binnen Facebook). Sam en ik zijn ook van de partij, de trouwe supporters.