End of the world

Nieuw Zeeland ligt best wel een beetje ver van de rest van de wereld maar als je hier aangeeft dat je in Whitianga woont dan vindt men dat behoorlijk remote. Het kan uiteraard nog erger. Vandaag zijn we met een tourtje naar het bovenste puntje van dit schiereiland gebracht. Dat heet Stony Bay. Daar hebben we (met ons 6-jes) 10km langs de kust gewandeld richting Fletcher Bay. We hebben er een uurtje of 4 over gedaan. Onderweg zijn we welgeteld 2 mensen tegengekomen.
De wandeltocht was echt adembenemend mooi.
En ook wel fijn, aan de andere kant stond onze gids ons op te wachten. 
Hoe bedoel je end-of-the-world. 

Een impressie

De route van vandaag

X-mas

We hebben wel eens een leukere week gehad. Eerst was er jolijt. Sam en Marit hadden allebei in no-time een parttime baantje in de horeca gevonden en waren al begonnen. Toen belde er een mevrouw van de Westpac bank die bezig was met de bankrekeningen en terloops vertelde dat er in hun visum een klein zinnetje staat dat ze (nog) niet mogen werken.

Arggh...

En dan begint het. Contact met Immigration New Zealand. Onbereikbaar, bureaucratie alom en zo flexibel als een deur. We zijn er uiteindelijk uit. We hebben zojuist een formulier ingevuld en er een schriftelijke verklaring van ons én van school aan toegevoegd. Die moeten samen met het originele paspoort (ik maak geen geintje) per courier naar Auckland worden gestuurd. Dan zijn we 190 dollar lichter en hoeven we maar 23 kalenderdagen te wachten en te bidden voor goedkeuring en hopen dat we het paspoort ooit nog terugzien. Want hoe neem je een paspoort in ontvangst als je geen paspoort hebt?

Anyway, verder gaat alles en komt alles goed. De kids hebben vakantie en een nieuwe step.
T haar eerste weekenddienst zit er ook bijna op. Deze is goed verlopen.
Wel zaten we vrijdagn8 om 5 uur rechtop omdat er een mevrouw van 90+ was gaan hemelen. T heeft geschouwd en is nu ook bekend met dat nodige paperwork. 

Daar moet op gedronken worden

Morgen zijn we vrij en gaan we de Coromendal Coastal Walkway lopen.

Bijna dagelijkse kost. Een prachtige regenboog vlakbij school

 

Zonsopgang op Buffalo Beach om 7:00 's ochtends

En oh ja. Ze zijn niet te laat. Bij the Warehouse, zeg maar de plaatselijk HEMA, is men er al helemaal klaar voor. 

Ik denk dat ik van de week de kerstboom maar ga optuigen

Ratjetoe

Sam en Marit hebben nu een kleine 3! weken vakantie. Een paar dagen eerder dan de andere twee. Om zich voor te bereiden op de exams, die ze niet zullen doen. Betekent dus dat ik overdag met 2 pubers zit opgezadeld. Hmmm. Wat het nog een beetje extra jammer maakt is dat het kutweer is. Ik kan ze er dus niet uitzetten.
Maar goed, we shoppen wat, we bakken wat (en worden moddervet) en luisteren naar de radio. Dat wordt hier om de hoek uitgezonden via Coromendal 95FM. Daar zenden ze alles door elkaar uit. Van Ed Sheeran en Pink tot aan The Final Countdown van Europe. Best leuk. Een beetje nostalgie.

Begin 2020 komen hier nog wat oude lijken aanwaaien. Ook dit is al weer maanden uitverkocht (kaartje kost maar 100 euro p.s.). Ik ga denk ik maar weer scallops ga verkopen :-)

Mufty day

Ik kan me het nog wel herinneren uit Otautau. Ze houden hier van verkleden. Wij niet. Daarom ga ik ook naar zo min mogelijk themafeesten en carnaval geloof ik wel. Ik zag de leaflets al de eerste dag dat we hier aankwamen en d8 toen al. Shit, was Majorie hier maar. Die heeft inspiratie en kan mooi opmaken. Maar ze kwam maar niet.

Om voor één dag nou allemaal zooi te kopen daar ben ik toch de zuinige Hollander voor.
En T bemoeit zich niet met het huishouden. Ook dat nog.
Enfin, met wat capriolen is het toch (weer) gelukt afgelopen dagen.
Sam en Ramon gingen als hun favoriete voetballer. Weten zij hier veel.
Marit was een eenhoorn en Mees leek best wel een beetje op Harry Potter. Hebben we dat ook weer gehad.

Kebab

Wie maakt me los? 
De scallops waren gisteren binnen no-time uitverkocht. Er stond continue een lange rij. Men vond de scallops van de Mercury Bay school het lekkerste van het hele festival. De spiezen met bacon (ze noemen het kebab) waren niet aan te slepen. 
T was Safety Officer en moest erop toezien dat er netjes werd betaald en ik was het doorgeefluik.

Kebab

Op vrijdag hadden de kinderen 40 kilo klaargestoomd maar op de dag zelf is er nog 20 kilo extra geregen en die was dus om 14:00 uur ook op. Toen mochten we zelf het terrein op en aan het bier.

Het festival deed me een beetje aan het "Eerste Deuntje" denken. Om 10:00 uur begon het al. Het was dorstig weer en je kon er niets anders dan alcohol kopen. In tegendeel tot het festijn in Heemskerk werd er om 16:00 geen drank meer geschonken en was het om 17:00 klaar. Beetje vreemd. 

Scallopfestival

Whitianga is een vissersdorp. Een soort Volendam of Urk maar toch ff anders.
Eén van de hoogtepunten is het scallopfestival. Dit is de aftrap van het nieuwe visjaar, zeg maar. Maar laat dit festival nu al maanden uitverkocht zijn.
Hoe kun je hier dan toch bij zijn. Juist. Door via de kookjuf van school je als vrijwilliger aan te melden.

Voor alles is een briefje

Sam, Marit, T en ik gaan morgen bij toerbeurt kaartjes controleren, Oysters openmaken, coquilles bereiden en de witte wijn uitschenken/zelf nuttigen.
Zin in!

Scallop: het lijkt wel een zachtgekookt ei

4 seasons in one day

Je hoort mij niet klagen. De korte broek is aangetrokken en de jas is dan weer uit en dan weer aan. Want blijft het oppassen geblazen. Het kan vrij snel omslaan en als de zon 's avonds verdwijnt (rond uurtje of 6) wordt het gauw frisser.

Klimgeit

Wij hadden gisteren in Aotearoa (het Māori voor Nieuw Zeeland) 4 seasons in one day. Crowded House heeft daar een mooi liedje over gemaakt.

15 op de 16e

Afgelopen maandag waren T en ik 15 jaar getrouwd. Hiep hiep hoera!
Zij die op Instagram zitten wisten het nog eerder dan wij. Want onze dochter is vergroeid met Insta en post de hele dag door. Dat hoort bij een meid van 15 jaar.
Wij hebben onze trouwdag met de kids gevierd bij de plaatselijke Indiër. Ons favoriete eten. 

Kleintje pils (Kingfisher)

Op de 16e zelf zijn T en ik gaan hardlopen langs het strand en hebben Cooks Beach per fiets verkend.

Op maandagochtend is het nog niet zo druk op het strand.

 Wat een schattig helmpje

Nippon

Ik heb niet zo veel met Japan. Althans ik had er niet zo veel mee.
Maar nu de kids Japans op school krijgen, het wereldkampioenschap rugby a.s. vrijdag in Japan begint en we een Japanse auto hebben ontkom ik er niet aan.
Want wat wil het geval. Het dashboard en de ingebouwde dvd-speler zijn in het Japans. Ik meteen googelen. Want daar is toch wel wat aan te doen, d8 ik. Helaas. Andrew is me voor en heeft slecht nieuws:

•  het dashboard is wat het is
•  aan de uit het plafond komende dvd speler heb je niets
•  ik heb geen idee of er normaal of super in moet
•  je weet wel altijd hoe laat het in Japan is. Dat dan weer wel

Maar niet onbelangrijk:

 

als een kind zo blij

Het de Mirandabad

Ik weet het nog goed. We gingen toen ik klein was wel eens zwemmen in Amsterdam. In het "de Mirandabad". Ik genoot vooral van het golfslagbad.
Ook hier heb je een Mirandabad. In Miranda. Maar dit hier zijn hotpools. Dus je dobbert een beetje in water van 40 graden tot je half- of hardgekookt bent.
Moe word je er niet.

Middagje lekker bubbelen

Ook in deze pool gelden uiteraard regels. Een daarvan is dat je niet met je hoofd onder water moet/mag.
Dus.

Mercury Bay Medical Centre

Mijn (Tanja) eerste werkweek zit erop. Tja wat zal ik ervan zeggen...
De eerste dag werd ik ingewerkt en heb ik 's middags een aantal patiënten gezien. De tweede en derde dag lagen de computers en het internet eruit! Telefoonlijnen lagen plat. Best een uitdaging als je net ergens begint ;-)

Wat betreft de werkzaamheden is het weer erg wennen. Ik schrijf briefjes voor kortdurend ziekteverlof, langerdurend ziekteverlof, arbeidsongeschiktheid, zorgverlof en nog veel meer. Je kunt het niet bedenken waar ze hier allemaal briefjes voor schrijven.  

Vanwege het tekort aan dokters duurt het ongeveer 3 weken voordat patiënten  een afspraak kunnen maken bij de huisarts. Als ze komen is de oorspronkelijke kwaal al vaak weer over maar ze hebben een heel lijstje mee; ze zijn blij dat ze eindelijk een dokter zien.
Ieder bezoek aan de huisarts kost ongeveer 25 euro. Ik vind het lastig om te zeggen dat patiënten 1 klacht mogen bespreken en voor de overige vragen een andere afspraak moeten maken...

Dat laatste ligt overigens vooral aan mezelf. Mensen zijn het hier gewend om voor de dokter te moeten betalen en zijn erg vriendelijk en begripvol. Ze vinden het totaal niet vervelend dat ze hun eigen dokter niet zien. Ze zijn juist erg blij en dankbaar dat ik als huisarts in hun dorp kom werken ;-)

Van de week mag ik weer ...

De dokter gaat via de artiesteningang

Cathedral Cove

Ons sociale leven is (nog) niet zoals het in Heemskerk is/was.

Daar hebben de kinderen doordeweeks huiswerk en rond etenstijd sporten ze voornamelijk. In het weekend vliegen ze alle kanten op.
Hier in Coromendal zijn we nog een beetje op ons zelf aangewezen. We ontbijten met z'n allen en ook iedereen is er met het avondeten.
Sporten in teamverband begint pas over een aantal weken, huiswerk kennen ze niet en afspreken met klasgenootjes zit er nog niet in. Ze wonen ook niet echt om de hoek.Behalve Marit. Die trekt er wel (al) op uit en spreekt met Jan en Alleman af.

We hebben vandaag (op zaterdagmiddag, in Heemskerk ondenkbaar!) opnieuw een prachtige wandeling gemaakt. Dit keer naar Cathedral Cove. Maar pas wel na een ochtendduik in ons heerlijke verwarmde zwembad.

 

 

Back in business (Spark.co.nz)

Het heeft even geduurd. Maar na 36 uur! is het internet via Spark in Whitianga weer beschikbaar.
Ik had mazzel. Via Vodafone kon ik nog wel de wereld in de gaten houden.
Door de grote hoeveelheid regen was er een kabel geraakt of misschien wel weggespoeld. De informatievoorziening liet een beetje te wensen over. Maar ja, hoe informeer je mensen dat het internet eruit ligt?

Altijd handig, het plaatselijke Kennemertje

De kids ook weer blij... 
Want 36 uur zonder Snapchat, Insta en Fortnight is wel een dingetje.

Mees was vandaag nog een dagje vrij. Een aantal docenten kon eenvoudig weg niet naar Whitianga komen.

Geen doorkomen aan

Ik heb met Mees de ferry genomen (van 30 seconden) naar de andere kant van de baai en we zijn naar Shakespeare Cliff gewandeld. Het is daar erg mooi. Kijk zelf maar.

ff zitten

Daar moeten we naar toe

De andere kids hebben de draad op school weer opgepakt. Ramon kan nu scones maken, de andere twee koffie zetten :-)

WiFi loos

Tjeummie.... 
Het regent nu al een paar dagen non-stop en het openbare leven staat op z'n kop. Sinds vanochtend ligt de internetverbinding er in het hele dorp uit en is een aantal wegen 'flooded'. Kinderen kunnen dus ook niet met de bus naar school. Om 6:50u kreeg ik een txt (dat is een smsje) dat de school gesloten is. Oeps. 

Dat was niet helemaal voorzien. Ik en de kids zijn dus aan huis gekluisterd. Gelukkig hebben we genoeg ingrediënten om te "bakken". De appeltaart staat af te koelen de chocoladetaart is aan de beurt. Zo nog maar even een spelletje doen.

Ik ben benieuwd hoe het vandaag op T d'r 2e werkdag zal zijn. Ook daar hadden ze geen internetverbinding en konden ze de afspraken e.d. niet inzien.
Wat wel heel bijzonder was is dat ze ons vanochtend hebben ingelijfd en toegezongen. Een maori-man verwelkomde ons. Filmpje volgt.

Hoe anders was het afgelopen zondag in Hamilton. Bij de familie van Oosten was het goed toeven en scheen 's middags nog het zonnetje. De Hamilton Gardens bewaren voor een andere keer. Rond half 6 waren we uiteindelijk weer in Whitianga. T vond de windy roads bijna leuk.

ps: op het moment dat je dit leest heb ik bovenstaande tekst via mijn hotspot kunnen uploaden. De WiFi werkt nml nog steeds niet :-(

Nissan Elgrand

We moesten vandaag al vroeg op. Er stond veel op het programma. Eerst hebben we via radio1 de kraker DUI - NL geluisterd en vervolgens reden we om 8:30 uur al weer op de "windy roads".
Een familielid van Nel, Andrew (van Oosten) woont in Hamilton en had al verschillende keren aangeboden om indien nodig te helpen.
Welnu, ik had hem vorige week gevraagd om naar een auto te kijken die ik op het oog had. Zo gezegd, zo gedaan en sinds vandaag zijn we in de trotse bezit van een Nissan Elgrand. Waarom ie zo heet is vrij duidelijk:

Dit is nu wat je noemt een peoplemover 

Nu wil het geval dat ook de All Blacks vandaag hun laatste wedstrijd in Hamilton spelen voordat ze afreizen naar het WK in Japan over een aantal weken. En er waren nog kaartjes.
Dus we hebben vandaag een kraker geluisterd én een kraker (All Blacks - Tonga) gezien. Eindstand 92 - 5.
Ik vond met name de Haka en de minuut lawaai (tegen het aantal zelfmoorden hier) indrukwekkend.
 

De pitch. In de laatste minuut weet Tonga toch een Try te scoren

Een interviewtje vlak voor de wedstrijd

De All Blacks zijn er weer bij en dat is prima, prima

We hebben nu tijdelijk 2 auto's. T zag het niet zo zitten om in de avond de windy roads te trotseren. Dus dat doen we morgen nadat we Andrew nog een keertje zien en bedanken voor zijn hulp.

Coffee and a steak and cheese pie, mjammie

Week van 2/9

De eerste volle week zit er bijna op. Ik kan wel een boek vullen. Dat zal ik jullie besparen. Ik laat het bij wat hoogtepunten:

- het was dinsdag en woensdag kutweer. Het regende en stormde behoorlijk. Dat heeft er ook voor gezorgd dat een bootje in de problemen kwam en schipbreuk leedt. Bij ons voor de deur. Ik heb, met velen, even de ramptoerist uitgehangen 

Er is niet veel van over

- gisteravond heb ik T van het vliegveld in Auckland gehaald. 2,5 uur heen en 2,5 uur terug. Pfff. Hoe bedoel je windy roads. Het stuk hier in Coromendal is 83 km slingeren over een prachtige weg. Maar er komt geen eind aan en je komt geen kip tegen. Moet je niet te vaak doen.
- de school is een groot feest. Ze maken zich hier niet druk. Where is Thomas? Oh he is not here, he will probably come tomorrow. Net als destijds in Otautau maken ze huiswerk op de grond (of niet) en lopen ze op sokken of blote voeten
- het koken blijft geweldig. Ramon weet nu hoe je pasta maakt (altijd handig) en Sam en Marit hebben eerst theorieles gekregen in koffie zetten (een zgn Flat White). Vrijdag gaan ze het in de praktijk uitvoeren.
- Ramon heeft geluk. Zijn klas gaat eind november een week op kamp. De voorbereidingen zijn nu in volle gang: zelf eten meenemen en bereiden, surfpak mee en?
Wij als ouders moeten toestemming verlenen dat er ook met een .177? zal worden geschoten. Hoe gaaf is dat?

wat is een .177?

- Ik dacht dat we een uitzondering waren maar er zitten meer buitenlandse kinderen hier. Andrea (een jongen van net 18) uit Turijn is er. Hij zit bij Marit in de klas, spreekt beroerd Engels en is hier om dat op te vijzelen. Dat geldt ook voor de 15! jarige Lia uit Köln. Ze zit hier tot de kerst in haar eentje, weliswaar bij een gastgezin, puur en alleen om haar Engels te verbeteren.
- Mees vertelde dat een jongetje uit zijn klas tijdens de pauze zeewier eet. En dat dat hartstikke lekker is. We gaan het morgen proberen;)

 

Orientation course

Afgelopen 3 dagen heb ik (Tanja) een introductie gehad in Wellington over de gezondheidszorg in Nieuw Zeeland. Het was een internationaal gezelschap van huisartsen met 2 Nederlanders (waaronder ik), 2 Deense dames, een Duitser, 3 uit de UK en een Amerikaanse. De groep was geweldig. Naarmate de dagen verstreken raakten we met z'n allen steeds meer ontmoedigd. 
Ongelooflijk; in Nederland klagen we over bureaucratie maar hier hebben ze het uitgevonden. De halve dag bestaat uit het invullen van briefjes... 
Ook is het HIS (het computersysteem waarmee de huisartsen werken) hopeloos verouderd.
En er wordt van je verwacht dat je alle emergencies zelf kunt (vaak met een ziekenhuis op meer dan een uur afstand en geen ambulance met gediplomeerde verpleegkundigen op afroep), dat je functioneert als bedrijfsarts, verzekeringsarts, sociaal werker en psycholoog.
Kortom waar beginnen we aan ;-) 

Maar gelukkig hoorden we in het laatste praatje dat patiënten geen mogelijkheid hebben om je aan te klagen, dat scheelt dan weer. En de mensen zijn zoooo vriendelijk. Dat maakt een hoop goed.
En natuurlijk waar iedereen voor komt; het prachtige land en het relaxte leven, dat is waar we het voor doen.

Kortom; ik heb een super paar dagen gehad. We hebben de complete wereldpolitiek doorgesproken vanuit allerlei hoeken en vreselijk gelachen om de kiwi's. 
Ik ben er helemaal klaar voor om maandag te beginnen!

weinig energieke foto van alle dokters

Al het begin is moeilijk

De eerste schooldag zit erop!
De kids kijken hun ogen uit. Na iedere les hebben ze 20 minuten pauze. En de les is ook een grote pauze.
Sam en Marit hadden kookles. Sam moest de kip marineren en frituren, Marit de zoete aardappelen klaarmaken. En daarna moesten ze het uiteraard zelf opeten. Net voor lunchtijd. Het broodje kaas kwam dus weer terug mee naar huis.
Ramon had Japans en Mees mocht een beetje de kat uit de boom kijken. Hij snapt er nog geen snars van. Hij had het over een donker Turks jongetje dat steeds maar met 'm wilde spelen. Dat was een Maori :-)
We gaan er gewoon een topjaar van maken. Veel nieuwe indrukken en gewoonten. 

Hier gebeurt het

De woning waar we nu verblijven is in april door de dokters gezamenlijk gekocht en wordt aan ons verhuurd. Het is voor hen een goede investering en iets longterm huren is nog niet zo makkelijk en erg duur. Win/win dus.
De woning heeft een 2e badkamer gekregen, overal vloerbedekking (daarover later meer) en is behoorlijk luxe voor Nieuw Zeelandse begrippen. Het enige wat ik niet aan de praat kreeg was de T.V. We konden niets ontvangen en ik wil toch wel eens het nieuws horen. Netflix had ik via WiFi wel aan de praat dus alle Harry Potters hebben we weer gezien (ook de Tarantino's zijn hier te zien).
Het bleek dat de schotel op het dak was overleden. Om die te fixen moest er een cherriepicker worden geregeld. Die was er gistermiddag. We kunnen nu TVNZ kijken!

De cherriepicker arrived

#loveouruniforms

Je zou misschien denken dat er eentje nog niet wakker is maar niets is minder waar. In Y13, de klas waar Sam in zit is het dragen van een uniform niet verplicht. Hij heeft dus z'n eigen kloffie aan.

                                                                               

Hup, daar gaan ze

Spring has arrived

Zondag 1 september. In meerdere opzichten een bijzondere datum:

• Het begin van de lente in Nieuw Zeeland. Lekker hóór
• Exact een jaar geleden overleed Jan. Hij wilde niet meer. Het was mooi geweest. Het lijkt nog niet zo lang geleden. Maar toch ook weer wel. We gedenken 'm geregeld. Het zou mooi zijn geweest als ie ook dit (nog) een keer had kunnen aanschouwen. Ik neem zo dadelijk een Speights op 'm 
• Het is vandaag vaderdag in Nieuw Zeeland. De kinderen zijn dan extra aardig voor elkaar en hun ouders, maken wat minder ruzie, bakken een taart, dekken de tafel, wassen af enzo. Duh. Die van ons niet. Na 7 weken op elkaars lip zitten wordt het tijd om wat te gaan doen. En dan niet met elkaar. Morgen is het zover. Ik kan niet wachten

T is vanochtend vroeg naar Wellington vertrokken dus we waren met z'n 5'n. Na een zoveelste bezoek aan de Warehouse hebben we de stranden van Otama (niet Obama) en Opito opgezocht. 
Wow. Die zijn mooi. Er is vrijwel niemand te bekennen, mooi blauw water (nog wel frisjes) en wit zand. En amper golfslag.

Otama Beach (1)

Otama Beach (2)

Een leuke strandtent zou wel gaaf zijn maar daar doen ze hier niet aan. Een natje en droogje moet je zelf meenemen. Zelfs bij Hotwater Beach, waar we gisteren naar toe zijn gegaan en weer Chinezen en Japanners spotten, hebben ze daar nog niet aan gedacht.

Hotwater Beach  (1)

Hotwater Beach  (2)