Make the most of it while you are here

Afgelopen dagen stonden vooral in het teken van geregel. Ik heb een auto op het oog, we bankieren nu bij de Westpac (prachtige naam!) en de kids kunnen vanaf maandag naar school. Maar om hier naar school te mogen moet je wel een uniform hebben en moeten de 2 oudsten een vakkenpakket samenstellen. 

Staat helemaal niet verkeerd

Een van de juffen legde het mooi uit: of je werkt aan je academic skills of je kiest meer voor de Kiwi way of live and make the most of it. Drie keer raden wat onze kinderen kiezen: Sam gaat Japans proberen en zal leren koken (sushi?), Marit koos o.a. voor Outdoor Activities. Dat is vooral wandelen in de bush en kayakken. Was ik nog maar 15+ :-)

Naast de eerste kennismaking met school hebben we ook een aantal collega's van T ontmoet en zijn Sam en ik samen naar de nieuwste film van Tarantino geweest.

Oh ja, en zeker niet onbelangrijk. Ik heb vandaag een donatie gedaan voor het Nieuw Zeelandse kankerfonds. Het is vandaag Daffodil day. Mijn maatje Harald z'n moeder is van de week aan kanker overleden. In gedachten ben ik bij hen (xxx).

The Cut Hut

De eerste hele dag in Whitianga zit erop. Het is een stuk levendiger dan Otautau. Er schijnen zo'n 5000 mensen te wonen (ik heb ze nog niet allemaal een handje gegeven) en je hoeft niet van de honger en dorst om te komen.
Er zijn heel wat coffeebars & take aways, we hebben de Subway al getest en een paar liquor stores gespot. Er is zelfs een bioscoop!

Al verschillende mensen hebben ons gevraagd waar we vandaan komen en wat we hier (in godsnaam) doen. We waren gisteren nog geen uur in town toen er al iemand op ons af kwam lopen (omdat we nederlands aan het tetteren waren) en heel beleefd aan ons vroeg: are you possibly the new doctor? Het bleek de vrouw van een van de doktoren.  

En waar anders dan bij de kapper hoor je alle nieuwtjes?
We hebben ook kennis gemaakt met onze nieuwe buurvrouw. Ik weet niet of ik het met haar een jaar volhoud :-)

Elton John of iets wat er op lijkt

U heeft uw eindbestemming bereikt

Vanochtend zijn we vertrokken for our final destination. Het is naar Whitianga vanuit Auckland nog zo'n 200 kilometer. Het werd nog eventjes spannend want we hadden een shortcut gevonden dwars door de bush/bush van Coromandel. Daar was zoals gebruikelijk geen kip te bekennen, hadden we geen bereik en ik dacht de auto zou ontploffen met 6 personen en 1000 kilo aan bagage. Maar niets daarvan. Onze 7 seater gedraagt zich voorbeeldig. We hebben het gewoon gered.
Whitianga lijkt een beetje op Wijk aan Zee 2.0 maar dan met vrijstaande villa's, jachten en een strakblauwe zee. Ik veronderstel dat het hier in de zomer echt fantastisch is.
We hebben voor de komende maand een woning gehuurd op een resort maar het zou me niets verbazen als we hier de komende 10 maanden verblijven. Alles is dichtbij en de woning is van alle gemakken voorzien. 
Na ruim 3 weken vrijwel alleen rijst te hebben gegeten gaan we vanavond zelf koken. Joehoe.

Altijd al willen hebben. Een palmboom voor de deur

We gaan voor linksaf

Nog een kleine impressie van de afgelopen dagen

Auckland area de afgelopen dagen:

• The Warehouse
• Uitzicht over de stad vanaf Mount Victoria
• Een pint en potje pool in de Sportsbar op maandagmiddag
• Een steak en cheese pie

Auckland

We zijn nu een dagje in Auckland. Het voelt opnieuw als een 2e huis. Alles goed geregeld, geen zooi op straat, supermarkten die allemaal lekkere dingen hebben, bars en beers en niet onbelangrijk hele aardige mensen.
Voor T en mij geldt dat we ondertussen voor de 5e keer voet op Nieuw Zeelandse bodem zetten. Bizar eigenlijk.

De reis vanuit Cameron Highlands verliep voorspoedig. Ook het inleveren van de auto gaf geen issues. Uiteindelijk hadden we om 23:30 uur het vliegtuig. Tijd voor een dutje van 10,5 uur in de MH 0131.
De 14 graden hier is wel ff wennen. Zeker als je een dikke 30 graden bent gewend. We hebben nu de kachel aan en onze dikke truien uit een van de 6 koffers gepakt. Vanuit onze AIRBNB woning kijken we uit op Skyline van Auckland. Heel gaaf. De woning heeft ook een zwembad en hottub. Daar zitten de kids in as we speak.
De stad is leuk om te verkennen per fiets. En al helemaal op zondag. Dan is het lekker rustig. Dus dat hebben we vanmiddag gedaan.

Het uitzicht is fantastisch

Hopla, daar gaan we

Mooi roze is niet lelijk 

 

 

 

 

 

T tussen de thee

We zijn bij Jason thuis in Tanah Rata. Hij bezit een heel fijn appartement met 2 badkamers, prima WiFi en meer. Het is wel een beetje gedoe met een deurcode maar als je binnen bent ben je binnen.
We zijn vandaag richting BOH's theeplantage geweest. Aan uitleg aan toeristen doen ze hier niet dus we moeten het doen met de foto's, de geur en indrukken.
Het enige wat ik heb begrepen van een theeplantage is dat de thee binnen een dag gereed is.
 

T tussen de thee

 

Not my cup of tea. Let op de pink!

We hebben ook aardbeien geplukt. Best raar. Als je ze zelf plukt zijn ze duurder dan dat je ze in een bakkie langs de weg koopt. Wellicht houden ze rekening met het feit dat van elke 2 aardbeien die wij plukken we er minstens eentje zelf opeten.
Aan het eind van de middag hebben nog we een cactusfarm bezocht. Ik heb nog nooit zoveel cactussen bij elkaar gezien. We waren overigens wel de enige toeristen. Best grappig allemaal maar wij gaan echt geen cactussen meenemen naar Nieuw Zeeland.

Ons laatste avondmaal in Maleisië hebben we genuttigd bij de plaatselijke Indiër. Mjammie, mjammie. De maaltijd konden we heerlijk wegspoelen met Tiger-bieren van 660 ml.

Taman Negara

We zijn de afgelopen dagen in de jungle geweest.
In het Nationale Park van Taman Negara. Heel bijzonder.  Niet zo mooi als Costa Rica maar toch wel indrukwekkend.
Op onze eerste dag hebben we een deel van het park (dat is ruim 52km groot!) zelf een beetje verkend. Een gedeelte kun je belopen via een vlonder. Uiteindelijk moet je toch echt wel een beetje klauteren. De avondwandeling met gids was nog leuker. We hebben verschillende duizendpoten gezien, een kleine slang, een schorpioen en diverse andere insecten.
Op de 2e dag zijn we er met een bootje op uitgetrokken. Deze jakkerde lekker over het water. We waren allemaal zeiknat. We hebben ook nog een kijkje genomen in een heus jungledorpje. Men heeft hier echt helemaal niets maar uiteraard wel allemaal een mobieltje. En geld voor sigaretten hebben ze ook. Uiteindelijk hebben we gezwommen in de mokka rivier.
De derde en laatste dag zijn we de andere rivier op gevaren. In een bootje dat af en toe vast kwam te zitten. Tezamen met 2 gezellige Duitse meiden. Ook hier hebben we aan de oevers van een waterval in het water gelegen. Om een beetje af te koelen. Want overdag is het heel klam en zo rond de 34 graden. 

All Blacks

De avonden brachten we door in ons favoriete "floating restaurant". Rijst of noodles met ayam (kip) of vis. Voor 20 euro waren we met z'n 6'n klaar. Een fles water kost 40 cent, een colaatje 60 cent. Maar dan moet je het wel hebben ;-)
In Taman Negara zit namelijk geen ATM. Alles gaat cash. En laten we dat laatste nou net niet zo heel veel hebben ingeslagen. Dus de laatste avond (gisteravond) hebben we op een houtje moeten bijten.

Het uitzicht op de floating restaurants

We zijn vandaag naar de Cameron Highlands gereden. Eerst een stop voor diesel en poen en onderweg opnieuw veel palmbomen en jungle. Het wordt een beetje eentonig. Dit is onze laatste stop. We blijven hier 2 nachten en gaan dan vrijdagavond richting Auckland.
In C.H. (voor intimi) is het 20 graden kouder dan in de rest van het land. Het doet aan Nederland denken: lange broeken en sweaters.
We gaan kijken of we morgen ergens een lekker bakkie T kunnen scoren. 

Redang Island

Als God (of misschien toch Allah) het paradijs heeft geschapen dan heet het wellicht Redang Island. Het ligt op 45 minuten varen van het vaste land en we zijn daar de afgelopen paar dagen geweest. Wat een mooie plek is dat!

Het heeft hagelwitte stranden en kristalhelder water van een graadje of 30. Als dan ook nog het zonnetje schijnt ziet het er helemaal mooi uit.
Je kunt daar prachtig snorkelen (we hebben heel veel vissen en een paar haaien gezien). Verder valt er weinig te doen. Hoeft ook niet. Tis tenslotte vakantie.

Er zijn ook zeekoeien. Kijk maar .....

Op het "resort" waar wij verbleven logeerden nog een Nederlandse familie met 3 jongens van dezelfde leeftijd als die van ons.
Dat klikte meteen en met hen hebben de jongens het naastgelegen zwembad onveilig gemaakt en zijn we zowaar nog een avondje doorgezakt.

We zijn vandaag aangekomen in Taman Negara.
Dat is weer hele andere koek (voornamelijk jungle).
En de WiFi is hier ruk.

Amelie 2.0

Afgelopen maandag zat onze reis er in Penang op. Het was mooi geweest. We hadden een lange rit voor de boeg. Kota Bahru ligt ruim 350 km richting het Noord Oosten. Het ligt op de grens met Thailand. Men spreekt van de Oost / West snelweg maar ik heb geen middenberm gezien. En ook nauwelijks vangrails. Wel zie je veel palmbomen en rotzooi en auto's. Mijn god wat maken ze er een troep van.
Het was nog steeds offerfeest en het was echt heel druk op de weg. Over de laatste 10 km deden we een uur. De verkeerslichten staan rustig 10 minuten op groen. En 10 minuten op rood. De weg proberen over te steken is een poging tot zelfmoord. En toen kreeg ook de bus kuren. Het lampje van de accu begon te branden :-(
Ik was wel zo verstandig om de motor niet uit te zetten en we hebben het net aan gered. In een kleine 7 uur. Godzijdank... Of misschien toch Allah.
De volgende dag stond in het teken van de auto laten repareren. Eerst de accu en later de V-snaar. Met de nodige telefoontjes naar de Rental Company. Het geeft wel een kick dat het uiteindelijk is gelukt. 
Aan Kota Bahru mis je niet veel. Het is echt extreem islamitisch. Dus drank kun je wel schudden en een beetje normaal restaurant ook.
We hebben uiteindelijk een McDonalds gevonden. Ben nog nooit zo blij met een Big Mac geweest.
In alle hectiek hadden we nog een domper. Mees had z'n telefoon in een Grabtaxi laten liggen. Dat overkomt ons nichtje Amelie ook wel eens. Tja, krijg die maar weer eens terug. Dus weer bellen/mailen en duimen.
En wat wil het geval? De taxichauffeur was door Grab benaderd en stond vanmorgen om 8:30 op de stoep met iPhone.
Taart en bier!  Oh nee dat laatste is lastig.

mazzelpik

We zijn vandaag aangekomen op Redang Island. Dat is een genot! Helaas wel weer veel chinezen. Echt heel veel. Morgen gaan we snorkelen. Tussen de spleetogen.

 


 

Ze zijn er niet maar ze zijn er wel

Afgelopen vrijdag verlieten we Kuala Lumpur met een 10 persoonsbus die werd afgeleverd bij het hotel. Wat een genot. Alles past er makkelijk in en we hebben zeeën van ruimte.
Kuala Lumpur zonder schade uitkomen is nog wel een dingetje. Ze rijden hier als gekken en gooien hun auto overal voor en tussen.
En dan heb ik het nog niet eens over de talloze brommertjes die je links en rechts inhalen.
Maar met behulp van de Waze app en de Touch en Go pas kwamen we eind van de middag zonder kleerscheuren in ons nieuwe verblijf in Badu Ferringi op het eiland Penang aan. Wat is het hier top.
Een mooi appartement op de 6e verdieping direct aan zee met opnieuw een heerlijk zwembad. 
De kids hebben 's avonds een milkshake aan het strand genuttigd (wij een Legend) en later heerlijk gegeten in de Golden Thai. Mees vond het maar niks. De vissen werden zo uit een waterbak geschept en verschenen later op je bord. Hij eet nooit meer vis zegt ie (behalve tonijn).

Vandaag zijn we naar Penang Hill gereden. 
Wat een toestand. Je staat een uur in de rij met een miljoenmiljard chinezen om met een kabeltreintje naar boven te komen. En met dezelfde spleetogen sta je weer in dezelfde rij terug. Toen ik begon te miepen dat Marit zich niet zo lekker voelde mochten we in de Fastlane. Dat scheelde behoorlijk.

Blanke toeristen zijn er nauwelijks. Chinezen en Saudi's des te meer. Met eentje heb ik een bijzonder band opgebouwd vanochtend bij het zwembad :-)

Een groter contrast is bijna niet denkbaar

Kuala Lumpur

Het afscheid op Schiphol afgelopen zondag viel niet mee. Het is ook niet niks om familie en vrienden een jaartje te moeten missen maar het is niet anders.
Nog maar 362 dagen :-)

De rechtstreekse vlucht met KLM ging voorspoedig. We hebben allemaal een beetje kunnen slapen. Ook de taxi vanaf de luchthaven naar ons verblijf in de Regalia Suites ging goed. De taxi zakte wel bijna door z'n hoeven met 6 personen en 150 kilo aan bagage.
Het zwembad op de bovenste verdieping is echt geweldig....

Dinsdag j.l. ontmoetten we ons nichtje en haar vriendin Leonie. Deze laatste reist al wat langer door Azië en had twee gouden tips:
- schaf een SIM kaartje aan
- gebruik de Grab app om je te laten vervoeren 

Welnu, dat hebben we de afgelopen 4 dagen veelvuldig gedaan. Maar na 4 dagen K.L. is het mooi geweest. We hebben onze ogen uitgekeken naar de Indiërs, de gesluierde vrouwen, de bedelaars en de gebouwen in aanbouw.

Kuala Lumpur is een grote, drukke en smoggie stad met ontzettend veel verkeer. Een echt leuk centrum kennen ze niet. En terrassen en gezelligheid ook niet. Maar als je van shoppen houdt zit je hier goed. Als je niet van bier houdt ook. 

Waarom zou je nog verder gaan?

Tja....

As je dit zo ziet vraag je je af waarom je nog eens een keer 9000 kilometer verder op wilt zijn.
Op de 37e verdieping van het Regalia Suite bij de Infinity Pool is het goed toeven.
Ook Mees mocht na lang aandringen meebadderen (no kids under 12 years).

Wat een uitzicht!

The final countdown!

Zondag aanstaande is het zover. Dan vertrekken we. We maken een stop-over in Maleisië waar we 2,5 week zullen verblijven. Op de 23e gaan we dan door naar Auckland.

Ik ben heel benieuwd hoe dit islamitische land ons zal bevallen.

We hebben ruim een week geleden al een beetje kunnen proeven hoe een islamitisch verjaardagsfeestje er aan toe gaat. Toen het ene na het andere warmterecord werd gebroken vierde onze kleine vriend Hussein zijn 2e verjaardag. Dit werd groots gevierd. Ik krijg nu pas weer een beetje trek. Tjeummie wat een eten.... Helaas geen bier ieder kwartier :-)

Sam (Pils) heeft ook nog een afscheidsfeestje gegeven. Afgelopen maandag kwamen zijn matties gedag zeggen. Hij zal ze missen/gemist worden.

De vrouwen moet je er bij denken

Ik wil nu wel weg. We hebben zo'n beetje van iedereen afscheid genomen, de tassen zijn gepakt en het huis is aan kant.

Alleen Boef ontbreekt