Departure Lounge

Een betere naam voor een farewell party is er eigenlijk niet te verzinnen.
En als de locatie dan ook nog af te huren is moet je niet verder zoeken.
Sam en Marit geven er vanavond hun afscheidsfeestje. Een volwassene moet een oogje in het zeil houden (doen we!) en om middernacht moet iedereen buiten staan (zorgen we ook voor). Zin an!

Betaalde job

Op de valreep.... Toch nog een betaalde job. Helaas geen PA. Daar was ik te laat voor maar ik heb vandaag opgepast en daarmee gewoon pecunia verdiend. Onze Amerikaanse vrienden doen mee met een Internationaal televisie programma (waar ik de naam niet van mag noemen) en voor hun kinderen moest vandaag worden gezorgd. Aangezien het vakantie is betekent dit dat ik voor de komende oppasdagen 3 (kinderen) x 8 (uur) x xx US dollar ontvang. Kassa! ;-)
Maar ook als ik er niets voor zou krijgen zou ik het hebben gedaan. Met Luuk, Noah en Violet is het altijd een feestje.

Veilige haven

We zijn weer thuis. Althans in Whiti dan. Het echte thuis is in Heemskerk. Daar zijn we als het goed is over een week of 3 weer.
Wow, wat een uithoek is de Eastcape. In een paar dagen hebben we zo'n kleine 1000 kilometer gereden. Met uiteraard het nodige sturen. Tja, als je hier wat wilt zien moet je er wat voor over hebben.
Zaterdag hebben we, na de wedstrijd van Ramon, overnacht in Te Kaha. Een  geweldig hotel met uitzicht over de zee en hebben we in de volle maan heerlijk in de hottub gezeten.
Zondag reden we het restant van Highway 35. Een prachtige tocht langs de Eastcape waar het op een paar Maori nederzettingen na vrijwel uitgestorven is. Kinderen gaan hier nog te paard naar het dorp en school :-)
Maandag hebben we Gisborne verkend met als hoogtepunt het voeren van stingrays. Dat was heel bijzonder.

Vandaag hebben we de Eastcape via Highway 2 en de Waioeka gorge achter ons gelaten. Zon en regen wisselden elkaar continue af. Dat geeft de mooiste regenbogen.

East Cape here we come

De kids hebben morgen hun laatste schooldag van Term 2. Vervolgens hebben ze twee weken vakantie. Er worden diverse shared lunches (of potluck) geregeld. Iedereen neemt wat mee. Ik zorg voor Samoaanse donuts. Die lijken behoorlijk veel op onze oliebollen. Mjammie.
Het is tevens het officiële afscheid op de Mercury Bay Area School. Tjonge, jammer, we gaan het missen. In de week van 20 juli gaan R, M en misschien andere M ook wel gewoon nog een paar dagen naar school. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Op zaterdag vertrekken we naar de East Cape. Het meest oostelijke puntje van Nieuw Zeeland en naar het schijnt erg ruig. Vooral de route er naar toe staat al een tijdje op de bucketlist en nu gaat het er eindelijk van komen. Gisborne heeft de primeur om als eerste nederzetting ter wereld de nieuwe dag te verwelkomen. We gaan het zien.
We maken overigens nog wel een tussenstop in Ngatea (spreek uit als Natea). Daar moet Ramon nog een potje voetballen. Aftrap 10:00 uur. Vertrek 7:30 uur. Heb je nog wel wat aan je dag.

Ze zullen daar toch wel kleren aan hebben?

Cross country

Het was er de perfecte dag voor. Een stuk rennen over het strand, klunen door het water en weer terug. Op blote voeten de schelpen trotserend. Zo'n 4 kilometer in totaal. Het evenement is ook wel betiteld als 'Buffalo Beach Bash'. 

Ramon moest en was van de partij. Marit mocht en schitterde door afwezigheid. Had ook een beetje te maken met de extreem slechte communicatie vanuit school.

Onze kleine man tussen de reuzen

Hier vind je de overige foto's (binnen Facebook). Sam en ik zijn ook van de partij, de trouwe supporters.

Ginger

In maart tijdens de lockdown waren we tijdelijk met z'n 7'n in ons appartementje. Sinds kort zijn we dat ook weer. Een lieve, rode kater sneakte onlangs zomaar naar boven en nadat ik 'm wat left-overs en wat melk had gegeven staat iedere dag op de stoep en ligt ie de hele avond languit op de bank. Gek hè?
We weten niet van wie ie is. Op het resort mogen geen huisdieren worden gehouden en van onze achterbuurman is ie ook niet.
Boeien.

Vlaggenist

10 jaar geleden speelde Sam bij Winton F.C. Men had toen al snel door dat ook ik van het spelletje houd. Ik was regelmatig de scheidsrechter. 
Vandaag had Ramon z'n eerste echte voetbalwedstrijd. Een heuse wintergame.  Thames High School kwam op bezoek bij Mercury Bay Area School. Altijd lastig.
We stonden amper op het veld of ik had al een vlag in mijn handen. Of ik wilde 'vlaggen'. Tuurlijk. Ik ben er toch.

Het is normaal gesproken de bedoeling dat de ontvangende partij zorgt voor wat te eten maar door de COVID-19 is dat nu niet toegestaan. Dat scheelt :-)
Daarnaast wordt er geld gelapt voor de tegenpartij. Het is een tegemoetkoming in de huur van de bus en de benzine. Thames is hier een uur en kwartier rijden vandaan.

Raatje was de jongste van het veld met 14 jaar. De rest was 16, 17 of 18. Hij deed het in de stromende regen fantastisch. Eindstand 3 - 0. Daarna begon het zonnetje te schijnen.

"That I may be worthy of my country"