Vliegen in coronatijd (2.0)

Hadden we eerst bijna een wereldrecord te pakken met de minimale overstaptijd van slechts 55 minuten het dreigt nu de andere kant op te gaan.
Bijna wekelijks krijg ik een aanpassing van de vlucht(en).

Het goede nieuws; we lijken echt naar huis te kunnen

Het slechte nieuws; we zijn wel effe bezig 

Southland

Het afscheidsfeest van S & M van vorige week vrijdag was een groot succes. Maar tjeummie wat werd er veel gezopen. En geblowt. Ik was blij dat we erbij waren. Scheelt toch als er een paar volwassenen rondlopen. We waren blij dat het 23:30 uur was. Toen was het ten einde.

Afgelopen week hebben we het zuidelijk deel van het Zuidereiland (Southland) aangedaan. We hadden nog een voucher tegoed van Air New Zealand en die hebben we verzilverd. 

Na een tussenstop in Karitane bij Fons en Marja zijn we neergestreken in Queenstown. Ons favoriete dorp in Nieuw Zeeland. Het is daar wel wat frisser. Zo rond het vriespunt. Erg blij waren we met de geleende jassen.
Marit en Sam hebben we vervolgens in Queenstown achtergelaten om opnieuw te kijken hoe het in Otautau is. Daar waren we exact 5 jaar geleden voor het laatst.

Op de boerderij van R+A is het altijd feest, net als in de mansion van de Mansons. Wat leuk om hen allemaal weer te zien.
We zijn ook bij het graf van Jonty geweest, een jongen die we goed kennen en die op 13 jarige leeftijd (net zo oud als Sam) 4,5 jaar geleden in z'n slaap is overleden. Dat was emotioneel.
Gisteravond zijn we teruggekeerd in Whitianga, dat opnieuw vrijwel onbereikbaar was geworden door de hevige regenval van de afgelopen dagen.

Departure Lounge

Een betere naam voor een farewell party is er eigenlijk niet te verzinnen.
En als de locatie dan ook nog af te huren is moet je niet verder zoeken.
Sam en Marit geven er vanavond hun afscheidsfeestje. Een volwassene moet een oogje in het zeil houden (doen we!) en om middernacht moet iedereen buiten staan (zorgen we ook voor). Zin an!

Betaalde job

Op de valreep.... Toch nog een betaalde job. Helaas geen PA. Daar was ik te laat voor maar ik heb vandaag opgepast en daarmee gewoon pecunia verdiend. Onze Amerikaanse vrienden doen mee met een Internationaal televisie programma (waar ik de naam niet van mag noemen) en voor hun kinderen moest vandaag worden gezorgd. Aangezien het vakantie is betekent dit dat ik voor de komende oppasdagen 3 (kinderen) x 8 (uur) x xx US dollar ontvang. Kassa! ;-)
Maar ook als ik er niets voor zou krijgen zou ik het hebben gedaan. Met Luuk, Noah en Violet is het altijd een feestje.

Veilige haven

We zijn weer thuis. Althans in Whiti dan. Het echte thuis is in Heemskerk. Daar zijn we als het goed is over een week of 3 weer.
Wow, wat een uithoek is de Eastcape. In een paar dagen hebben we zo'n kleine 1000 kilometer gereden. Met uiteraard het nodige sturen. Tja, als je hier wat wilt zien moet je er wat voor over hebben.
Zaterdag hebben we, na de wedstrijd van Ramon, overnacht in Te Kaha. Een  geweldig hotel met uitzicht over de zee en hebben we in de volle maan heerlijk in de hottub gezeten.
Zondag reden we het restant van Highway 35. Een prachtige tocht langs de Eastcape waar het op een paar Maori nederzettingen na vrijwel uitgestorven is. Kinderen gaan hier nog te paard naar het dorp en school :-)
Maandag hebben we Gisborne verkend met als hoogtepunt het voeren van stingrays. Dat was heel bijzonder.

Vandaag hebben we de Eastcape via Highway 2 en de Waioeka gorge achter ons gelaten. Zon en regen wisselden elkaar continue af. Dat geeft de mooiste regenbogen.

East Cape here we come

De kids hebben morgen hun laatste schooldag van Term 2. Vervolgens hebben ze twee weken vakantie. Er worden diverse shared lunches (of potluck) geregeld. Iedereen neemt wat mee. Ik zorg voor Samoaanse donuts. Die lijken behoorlijk veel op onze oliebollen. Mjammie.
Het is tevens het officiële afscheid op de Mercury Bay Area School. Tjonge, jammer, we gaan het missen. In de week van 20 juli gaan R, M en misschien andere M ook wel gewoon nog een paar dagen naar school. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Op zaterdag vertrekken we naar de East Cape. Het meest oostelijke puntje van Nieuw Zeeland en naar het schijnt erg ruig. Vooral de route er naar toe staat al een tijdje op de bucketlist en nu gaat het er eindelijk van komen. Gisborne heeft de primeur om als eerste nederzetting ter wereld de nieuwe dag te verwelkomen. We gaan het zien.
We maken overigens nog wel een tussenstop in Ngatea (spreek uit als Natea). Daar moet Ramon nog een potje voetballen. Aftrap 10:00 uur. Vertrek 7:30 uur. Heb je nog wel wat aan je dag.

Ze zullen daar toch wel kleren aan hebben?

Cross country

Het was er de perfecte dag voor. Een stuk rennen over het strand, klunen door het water en weer terug. Op blote voeten de schelpen trotserend. Zo'n 4 kilometer in totaal. Het evenement is ook wel betiteld als 'Buffalo Beach Bash'. 

Ramon moest en was van de partij. Marit mocht en schitterde door afwezigheid. Had ook een beetje te maken met de extreem slechte communicatie vanuit school.

Onze kleine man tussen de reuzen

Hier vind je de overige foto's (binnen Facebook). Sam en ik zijn ook van de partij, de trouwe supporters.