Inmiddels ben ik ruim 2 maanden aan het werk en het begint
aardig te wennen. Het werk is afwisselend. De ene dag heb ik een normaal
spreekuur, de volgende dag zie ik alleen maar aanlopers en ‘emergencies’ en de derde dag bezoek ik
het plaatselijke verpleeghuis. Het is fijn dat ik lopend naar het werk kan en
de sfeer op het werk is erg prettig. Vooral de lunchpauze is gezellig waarin
iedereen allerlei heerlijke creaties bereidt.
Waar ik erg aan heb moeten wennen is de angst die er hier
heerst om een ernstige aandoening te missen. De nurses (dit is een kruising
tussen assistentes en praktijkondersteuners) vinden het een vreselijk eng idee
om een moeder met een kind met koorts (of zelfs zonder koorts) gerust te
stellen en een paracetamolletje te adviseren. Je zou zomaar een meningitis
kunnen missen!
Gelukkig vallen de diensten erg mee. Tijdens de weekenden
draai ik 's ochtends en 's middags een spreekuurtje en soms word ik tussendoor
gebeld. Het meest vervelende is de telefoonobsessie waar het hele weekend door
wordt beheerst, ook 's nachts )-:
Bij de geringste verdenking op een ernstige aandoening wordt
de ambulance gebeld en meestal gaat dat buiten mij om. Een stuk minder
heldhaftig dus dan dat ik mij aanvankelijk had voorgesteld ;-)
Overigens worden er regelmatig patiënten uitgehelicopperd
(12 minuten per helicopter en 3 uur per ambulance naar het dichtstbijzijnde
ziekenhuis), maar gelukkig neemt de ambulance crew de beslissing of het een
helicopterritje wordt.
Kortom, voorlopig vermaak ik me hier nog wel.
 |
| Dokter T (inus) |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten