Mercury Bay Medical Centre

Inmiddels ben ik hier bijna een half jaar aan het werk en heb ik een beetje door hoe de gezondheidszorg in elkaar steekt. En ik verbaas mij nog iedere dag.

Even wat inside information:

·      In tegenstelling tot het systeem in Nederland betalen patiënten hier per consult. De kosten bedragen ongeveer 27 euro per bezoekje. Als er materialen worden gebruikt of de ‘nurse’ doet ook haar ding dan komen die kosten er nog bij. Het verwijderen van een plekje kost bv 215 euro.

·      Het ‘public system’ in het ziekenhuis daarentegen is gratis. Mensen die het niet kunnen betalen gaan dus naar de eerste hulp met snotneuzen en hoestjes. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis vanuit Whitianga is ongeveer anderhalf uur rijden (kosten aan benzine zijn ongeveer gelijk aan een consult ;-)

·      Elke dag is 1 van de artsen in de praktijk de ‘urgent doctor’.  Dit betekent dat je alle binnenlopende patiënten ziet. Iedereen kan binnenlopen, er is geen assistente (Liesbeth, waar ben je??) die evt advies geeft of een afspraak maakt over een paar dagen. Nog nooit zoveel mensen gezien met een hoestje van een paar dagen zonder koorts, kinderen (niet ziek) met een paar uur oorpijn en mensen die sinds een aantal uur braken en diarree hebben. En allen verwachten antibiotica. Daarentegen zijn er ook binnenlopers met pijn op de borst, hevige benauwdheid of indrukwekkende wonden…

·      Er bestaat hier een systeem dat ACC wordt genoemd. Dit betekent dat als iemand ten gevolge van een ongeval gewond is geraakt of niet kan werken de medische kosten en doorbetaling van loon door ACC (weet even niet waar het precies voor staat) worden vergoed. Het fenomeen ‘ongeval’ wordt heel breed opgevat. Als iemand in de tuin heeft gewerkt en daarna last heeft van zijn/haar rug is dit een ongeval. Maar ook muggebeten die gaan ontsteken worden gezien als ongeval. Zoals je begrijpt heeft vrijwel iedereen met klachten van het bewegingsapparaat wel een ‘ongeval’ doorgemaakt zoals door iets op te pakken van de vloer of werken in de tuin (erg populair). 

·      Verwijzingen naar het ziekenhuis zijn hier echt een dingetje. Er bestaat een ‘public system’ dat gratis is en voor iedereen toegankelijk en een ‘private system’ voor mensen die een zorgverzekering hebben (een heel klein deel van de bevolking, want erg duur) of ACC gerelateerde problematiek. Verwijzingen naar het public system worden in ongeveer een kwart van de gevallen afgewezen (de specialisten behouden zich het recht voor om op basis van een brief de verwijzing af te wijzen!) of het duurt maanden tot een jaar voordat mensen een afspraak krijgen. Dezelfde specialisten werken meestal ook in de private sector en dan kunnen patiënten binnen 1-2 weken terecht.

Vervelend is dat ook patiënten die je verdenkt van iets ernstigs vaak lang moeten wachten. Zo heb ik geleerd om huidtumoren zelfstandig te verwijderen aangezien dit een zeer frequent voorkomend probleem is en meestal geen paar maanden kan wachten op behandeling.

Toch vermaak ik mij momenteel nog prima hier. De patiënten zijn zo vriendelijk en dankbaar. En  het contact met de andere ‘locums’ (waarnemers) is erg leuk en leerzaam. Verder worden er binnen de praktijk studenten opgeleid en ook dat geeft me energie. Kortom, ik houd het nog wel even vol.