Amelie 2.0

Afgelopen maandag zat onze reis er in Penang op. Het was mooi geweest. We hadden een lange rit voor de boeg. Kota Bahru ligt ruim 350 km richting het Noord Oosten. Het ligt op de grens met Thailand. Men spreekt van de Oost / West snelweg maar ik heb geen middenberm gezien. En ook nauwelijks vangrails. Wel zie je veel palmbomen en rotzooi en auto's. Mijn god wat maken ze er een troep van.
Het was nog steeds offerfeest en het was echt heel druk op de weg. Over de laatste 10 km deden we een uur. De verkeerslichten staan rustig 10 minuten op groen. En 10 minuten op rood. De weg proberen over te steken is een poging tot zelfmoord. En toen kreeg ook de bus kuren. Het lampje van de accu begon te branden :-(
Ik was wel zo verstandig om de motor niet uit te zetten en we hebben het net aan gered. In een kleine 7 uur. Godzijdank... Of misschien toch Allah.
De volgende dag stond in het teken van de auto laten repareren. Eerst de accu en later de V-snaar. Met de nodige telefoontjes naar de Rental Company. Het geeft wel een kick dat het uiteindelijk is gelukt. 
Aan Kota Bahru mis je niet veel. Het is echt extreem islamitisch. Dus drank kun je wel schudden en een beetje normaal restaurant ook.
We hebben uiteindelijk een McDonalds gevonden. Ben nog nooit zo blij met een Big Mac geweest.
In alle hectiek hadden we nog een domper. Mees had z'n telefoon in een Grabtaxi laten liggen. Dat overkomt ons nichtje Amelie ook wel eens. Tja, krijg die maar weer eens terug. Dus weer bellen/mailen en duimen.
En wat wil het geval? De taxichauffeur was door Grab benaderd en stond vanmorgen om 8:30 op de stoep met iPhone.
Taart en bier!  Oh nee dat laatste is lastig.

mazzelpik

We zijn vandaag aangekomen op Redang Island. Dat is een genot! Helaas wel weer veel chinezen. Echt heel veel. Morgen gaan we snorkelen. Tussen de spleetogen.

 


 

Ze zijn er niet maar ze zijn er wel

Afgelopen vrijdag verlieten we Kuala Lumpur met een 10 persoonsbus die werd afgeleverd bij het hotel. Wat een genot. Alles past er makkelijk in en we hebben zeeën van ruimte.
Kuala Lumpur zonder schade uitkomen is nog wel een dingetje. Ze rijden hier als gekken en gooien hun auto overal voor en tussen.
En dan heb ik het nog niet eens over de talloze brommertjes die je links en rechts inhalen.
Maar met behulp van de Waze app en de Touch en Go pas kwamen we eind van de middag zonder kleerscheuren in ons nieuwe verblijf in Badu Ferringi op het eiland Penang aan. Wat is het hier top.
Een mooi appartement op de 6e verdieping direct aan zee met opnieuw een heerlijk zwembad. 
De kids hebben 's avonds een milkshake aan het strand genuttigd (wij een Legend) en later heerlijk gegeten in de Golden Thai. Mees vond het maar niks. De vissen werden zo uit een waterbak geschept en verschenen later op je bord. Hij eet nooit meer vis zegt ie (behalve tonijn).

Vandaag zijn we naar Penang Hill gereden. 
Wat een toestand. Je staat een uur in de rij met een miljoenmiljard chinezen om met een kabeltreintje naar boven te komen. En met dezelfde spleetogen sta je weer in dezelfde rij terug. Toen ik begon te miepen dat Marit zich niet zo lekker voelde mochten we in de Fastlane. Dat scheelde behoorlijk.

Blanke toeristen zijn er nauwelijks. Chinezen en Saudi's des te meer. Met eentje heb ik een bijzonder band opgebouwd vanochtend bij het zwembad :-)

Een groter contrast is bijna niet denkbaar

Kuala Lumpur

Het afscheid op Schiphol afgelopen zondag viel niet mee. Het is ook niet niks om familie en vrienden een jaartje te moeten missen maar het is niet anders.
Nog maar 362 dagen :-)

De rechtstreekse vlucht met KLM ging voorspoedig. We hebben allemaal een beetje kunnen slapen. Ook de taxi vanaf de luchthaven naar ons verblijf in de Regalia Suites ging goed. De taxi zakte wel bijna door z'n hoeven met 6 personen en 150 kilo aan bagage.
Het zwembad op de bovenste verdieping is echt geweldig....

Dinsdag j.l. ontmoetten we ons nichtje en haar vriendin Leonie. Deze laatste reist al wat langer door Azië en had twee gouden tips:
- schaf een SIM kaartje aan
- gebruik de Grab app om je te laten vervoeren 

Welnu, dat hebben we de afgelopen 4 dagen veelvuldig gedaan. Maar na 4 dagen K.L. is het mooi geweest. We hebben onze ogen uitgekeken naar de Indiërs, de gesluierde vrouwen, de bedelaars en de gebouwen in aanbouw.

Kuala Lumpur is een grote, drukke en smoggie stad met ontzettend veel verkeer. Een echt leuk centrum kennen ze niet. En terrassen en gezelligheid ook niet. Maar als je van shoppen houdt zit je hier goed. Als je niet van bier houdt ook. 

Waarom zou je nog verder gaan?

Tja....

As je dit zo ziet vraag je je af waarom je nog eens een keer 9000 kilometer verder op wilt zijn.
Op de 37e verdieping van het Regalia Suite bij de Infinity Pool is het goed toeven.
Ook Mees mocht na lang aandringen meebadderen (no kids under 12 years).

Wat een uitzicht!

The final countdown!

Zondag aanstaande is het zover. Dan vertrekken we. We maken een stop-over in Maleisië waar we 2,5 week zullen verblijven. Op de 23e gaan we dan door naar Auckland.

Ik ben heel benieuwd hoe dit islamitische land ons zal bevallen.

We hebben ruim een week geleden al een beetje kunnen proeven hoe een islamitisch verjaardagsfeestje er aan toe gaat. Toen het ene na het andere warmterecord werd gebroken vierde onze kleine vriend Hussein zijn 2e verjaardag. Dit werd groots gevierd. Ik krijg nu pas weer een beetje trek. Tjeummie wat een eten.... Helaas geen bier ieder kwartier :-)

Sam (Pils) heeft ook nog een afscheidsfeestje gegeven. Afgelopen maandag kwamen zijn matties gedag zeggen. Hij zal ze missen/gemist worden.

De vrouwen moet je er bij denken

Ik wil nu wel weg. We hebben zo'n beetje van iedereen afscheid genomen, de tassen zijn gepakt en het huis is aan kant.

Alleen Boef ontbreekt

Farewell parties

Ik weet het nog goed van de vorige keer. De kinderen worden in de laatste weken van voor ons vertrek in het zonnetje gezet. Of ze het nu willen of niet.
Of ze het nu weten of niet.

- Marit heeft haar verrassingsfeestje een maandje geleden gehad. De boerderij van een vriendin d'r oma stond leeg en wat is er mooier om daar dan nog een party te houden. Geen blind paard kan er schade aanrichten
- Mees heeft gisteren in de klas gedag gezegd. Mees is kennelijk toch er geliefd want menig vrouwtje heeft een traan moeten laten
- Ramon werd gisteravond verrast. Een aantal weken geleden vroeg men of er bij ons een feestje kon worden gehouden. De vriendjes uit de buurt, uit zijn oude klas en van de voetbal zouden het huis versieren en al het eten en drinken zelf meenemen. En of er gefrituurd mocht worden. Mjammie. 
Ik was eerst in veronderstelling dat er iets van 6 jongens zouden komen.
Welnu, we hebben het geweten. Het waren er een paar meer en Tjernobyl was er niets bij, we missen een deurklink en de komende 5 jaar vinden we de confetti nog ongetwijfeld. Maar het is en was een feest om nooit te vergeten. That's all that matters.
Check de verontwaardiging van Raatje hier

50 en dan?

Het is een mooi bouwjaar. 1969. Goede wijn ook. 

Als je bijna alles al hebt en je staat op het punt om te vertrekken naar de andere kant van de wereld wordt het alleen wel wat lastiger om een bijzonder cadeau te verzinnen voor de jarige.

Het overkwam mij in mei. En juni.

- Van mijn jongste zoon kreeg ik een kleurspoeling tegen de grijze haren

- Van mijn grote liefde kreeg ik een romantisch nachtje in Kasteel de Hooge Vuursche 

- Mijn zus en vader vonden dat ik Soldaat van Oranje moest zien. Van dichtbij. We zaten op rij 1

- Mijn studiematen hadden op een Bier en Spijs trip door Utrecht getrakteerd

- Mijn Amsterdamse maat vond dat ik moest leren grillen op een Weber bbq en het vlees moest wegspoelen met Jopen bier

- T d'r studiegenoten hadden een Nieuw Zeelands restaurant in Amersfoort gevonden. The Factory Kitchen. Daar zaten we afgelopen zaterdagavond. Voor mij nog even geen Pride of the South (Speights) maar wel lam en kumara.