WiFi loos

Tjeummie.... 
Het regent nu al een paar dagen non-stop en het openbare leven staat op z'n kop. Sinds vanochtend ligt de internetverbinding er in het hele dorp uit en is een aantal wegen 'flooded'. Kinderen kunnen dus ook niet met de bus naar school. Om 6:50u kreeg ik een txt (dat is een smsje) dat de school gesloten is. Oeps. 

Dat was niet helemaal voorzien. Ik en de kids zijn dus aan huis gekluisterd. Gelukkig hebben we genoeg ingrediënten om te "bakken". De appeltaart staat af te koelen de chocoladetaart is aan de beurt. Zo nog maar even een spelletje doen.

Ik ben benieuwd hoe het vandaag op T d'r 2e werkdag zal zijn. Ook daar hadden ze geen internetverbinding en konden ze de afspraken e.d. niet inzien.
Wat wel heel bijzonder was is dat ze ons vanochtend hebben ingelijfd en toegezongen. Een maori-man verwelkomde ons. Filmpje volgt.

Hoe anders was het afgelopen zondag in Hamilton. Bij de familie van Oosten was het goed toeven en scheen 's middags nog het zonnetje. De Hamilton Gardens bewaren voor een andere keer. Rond half 6 waren we uiteindelijk weer in Whitianga. T vond de windy roads bijna leuk.

ps: op het moment dat je dit leest heb ik bovenstaande tekst via mijn hotspot kunnen uploaden. De WiFi werkt nml nog steeds niet :-(

Nissan Elgrand

We moesten vandaag al vroeg op. Er stond veel op het programma. Eerst hebben we via radio1 de kraker DUI - NL geluisterd en vervolgens reden we om 8:30 uur al weer op de "windy roads".
Een familielid van Nel, Andrew (van Oosten) woont in Hamilton en had al verschillende keren aangeboden om indien nodig te helpen.
Welnu, ik had hem vorige week gevraagd om naar een auto te kijken die ik op het oog had. Zo gezegd, zo gedaan en sinds vandaag zijn we in de trotse bezit van een Nissan Elgrand. Waarom ie zo heet is vrij duidelijk:

Dit is nu wat je noemt een peoplemover 

Nu wil het geval dat ook de All Blacks vandaag hun laatste wedstrijd in Hamilton spelen voordat ze afreizen naar het WK in Japan over een aantal weken. En er waren nog kaartjes.
Dus we hebben vandaag een kraker geluisterd én een kraker (All Blacks - Tonga) gezien. Eindstand 92 - 5.
Ik vond met name de Haka en de minuut lawaai (tegen het aantal zelfmoorden hier) indrukwekkend.
 

De pitch. In de laatste minuut weet Tonga toch een Try te scoren

Een interviewtje vlak voor de wedstrijd

De All Blacks zijn er weer bij en dat is prima, prima

We hebben nu tijdelijk 2 auto's. T zag het niet zo zitten om in de avond de windy roads te trotseren. Dus dat doen we morgen nadat we Andrew nog een keertje zien en bedanken voor zijn hulp.

Coffee and a steak and cheese pie, mjammie

Week van 2/9

De eerste volle week zit er bijna op. Ik kan wel een boek vullen. Dat zal ik jullie besparen. Ik laat het bij wat hoogtepunten:

- het was dinsdag en woensdag kutweer. Het regende en stormde behoorlijk. Dat heeft er ook voor gezorgd dat een bootje in de problemen kwam en schipbreuk leedt. Bij ons voor de deur. Ik heb, met velen, even de ramptoerist uitgehangen 

Er is niet veel van over

- gisteravond heb ik T van het vliegveld in Auckland gehaald. 2,5 uur heen en 2,5 uur terug. Pfff. Hoe bedoel je windy roads. Het stuk hier in Coromendal is 83 km slingeren over een prachtige weg. Maar er komt geen eind aan en je komt geen kip tegen. Moet je niet te vaak doen.
- de school is een groot feest. Ze maken zich hier niet druk. Where is Thomas? Oh he is not here, he will probably come tomorrow. Net als destijds in Otautau maken ze huiswerk op de grond (of niet) en lopen ze op sokken of blote voeten
- het koken blijft geweldig. Ramon weet nu hoe je pasta maakt (altijd handig) en Sam en Marit hebben eerst theorieles gekregen in koffie zetten (een zgn Flat White). Vrijdag gaan ze het in de praktijk uitvoeren.
- Ramon heeft geluk. Zijn klas gaat eind november een week op kamp. De voorbereidingen zijn nu in volle gang: zelf eten meenemen en bereiden, surfpak mee en?
Wij als ouders moeten toestemming verlenen dat er ook met een .177? zal worden geschoten. Hoe gaaf is dat?

wat is een .177?

- Ik dacht dat we een uitzondering waren maar er zitten meer buitenlandse kinderen hier. Andrea (een jongen van net 18) uit Turijn is er. Hij zit bij Marit in de klas, spreekt beroerd Engels en is hier om dat op te vijzelen. Dat geldt ook voor de 15! jarige Lia uit Köln. Ze zit hier tot de kerst in haar eentje, weliswaar bij een gastgezin, puur en alleen om haar Engels te verbeteren.
- Mees vertelde dat een jongetje uit zijn klas tijdens de pauze zeewier eet. En dat dat hartstikke lekker is. We gaan het morgen proberen;)

 

Orientation course

Afgelopen 3 dagen heb ik (Tanja) een introductie gehad in Wellington over de gezondheidszorg in Nieuw Zeeland. Het was een internationaal gezelschap van huisartsen met 2 Nederlanders (waaronder ik), 2 Deense dames, een Duitser, 3 uit de UK en een Amerikaanse. De groep was geweldig. Naarmate de dagen verstreken raakten we met z'n allen steeds meer ontmoedigd. 
Ongelooflijk; in Nederland klagen we over bureaucratie maar hier hebben ze het uitgevonden. De halve dag bestaat uit het invullen van briefjes... 
Ook is het HIS (het computersysteem waarmee de huisartsen werken) hopeloos verouderd.
En er wordt van je verwacht dat je alle emergencies zelf kunt (vaak met een ziekenhuis op meer dan een uur afstand en geen ambulance met gediplomeerde verpleegkundigen op afroep), dat je functioneert als bedrijfsarts, verzekeringsarts, sociaal werker en psycholoog.
Kortom waar beginnen we aan ;-) 

Maar gelukkig hoorden we in het laatste praatje dat patiënten geen mogelijkheid hebben om je aan te klagen, dat scheelt dan weer. En de mensen zijn zoooo vriendelijk. Dat maakt een hoop goed.
En natuurlijk waar iedereen voor komt; het prachtige land en het relaxte leven, dat is waar we het voor doen.

Kortom; ik heb een super paar dagen gehad. We hebben de complete wereldpolitiek doorgesproken vanuit allerlei hoeken en vreselijk gelachen om de kiwi's. 
Ik ben er helemaal klaar voor om maandag te beginnen!

weinig energieke foto van alle dokters

Al het begin is moeilijk

De eerste schooldag zit erop!
De kids kijken hun ogen uit. Na iedere les hebben ze 20 minuten pauze. En de les is ook een grote pauze.
Sam en Marit hadden kookles. Sam moest de kip marineren en frituren, Marit de zoete aardappelen klaarmaken. En daarna moesten ze het uiteraard zelf opeten. Net voor lunchtijd. Het broodje kaas kwam dus weer terug mee naar huis.
Ramon had Japans en Mees mocht een beetje de kat uit de boom kijken. Hij snapt er nog geen snars van. Hij had het over een donker Turks jongetje dat steeds maar met 'm wilde spelen. Dat was een Maori :-)
We gaan er gewoon een topjaar van maken. Veel nieuwe indrukken en gewoonten. 

Hier gebeurt het

De woning waar we nu verblijven is in april door de dokters gezamenlijk gekocht en wordt aan ons verhuurd. Het is voor hen een goede investering en iets longterm huren is nog niet zo makkelijk en erg duur. Win/win dus.
De woning heeft een 2e badkamer gekregen, overal vloerbedekking (daarover later meer) en is behoorlijk luxe voor Nieuw Zeelandse begrippen. Het enige wat ik niet aan de praat kreeg was de T.V. We konden niets ontvangen en ik wil toch wel eens het nieuws horen. Netflix had ik via WiFi wel aan de praat dus alle Harry Potters hebben we weer gezien (ook de Tarantino's zijn hier te zien).
Het bleek dat de schotel op het dak was overleden. Om die te fixen moest er een cherriepicker worden geregeld. Die was er gistermiddag. We kunnen nu TVNZ kijken!

De cherriepicker arrived

#loveouruniforms

Je zou misschien denken dat er eentje nog niet wakker is maar niets is minder waar. In Y13, de klas waar Sam in zit is het dragen van een uniform niet verplicht. Hij heeft dus z'n eigen kloffie aan.

                                                                               

Hup, daar gaan ze

Spring has arrived

Zondag 1 september. In meerdere opzichten een bijzondere datum:

• Het begin van de lente in Nieuw Zeeland. Lekker hóór
• Exact een jaar geleden overleed Jan. Hij wilde niet meer. Het was mooi geweest. Het lijkt nog niet zo lang geleden. Maar toch ook weer wel. We gedenken 'm geregeld. Het zou mooi zijn geweest als ie ook dit (nog) een keer had kunnen aanschouwen. Ik neem zo dadelijk een Speights op 'm 
• Het is vandaag vaderdag in Nieuw Zeeland. De kinderen zijn dan extra aardig voor elkaar en hun ouders, maken wat minder ruzie, bakken een taart, dekken de tafel, wassen af enzo. Duh. Die van ons niet. Na 7 weken op elkaars lip zitten wordt het tijd om wat te gaan doen. En dan niet met elkaar. Morgen is het zover. Ik kan niet wachten

T is vanochtend vroeg naar Wellington vertrokken dus we waren met z'n 5'n. Na een zoveelste bezoek aan de Warehouse hebben we de stranden van Otama (niet Obama) en Opito opgezocht. 
Wow. Die zijn mooi. Er is vrijwel niemand te bekennen, mooi blauw water (nog wel frisjes) en wit zand. En amper golfslag.

Otama Beach (1)

Otama Beach (2)

Een leuke strandtent zou wel gaaf zijn maar daar doen ze hier niet aan. Een natje en droogje moet je zelf meenemen. Zelfs bij Hotwater Beach, waar we gisteren naar toe zijn gegaan en weer Chinezen en Japanners spotten, hebben ze daar nog niet aan gedacht.

Hotwater Beach  (1)

Hotwater Beach  (2)