Kuaotunu

Veel van de plaatsen hier hebben een niet uit te spreken Māori naam.
Kuaotunu is er zo een van. Het is een idyllisch plaatsje wat hier zo'n 20 minuten vandaan ligt. Er wonen een paar collega's van T en ook verschillende klasgenootjes komen er vandaan. Zij bedwingen de windy roads iedere dag met de schoolbus.

 
Afgelopen zaterdag zijn we bij José en Waling op visite geweest. En hond Charlie. In Kuaotunu. Zij zijn de eerste Nederlanders die we hier hebben ontmoet. Onder het genot van warme appeltaart en gerookte zalm hebben we ervaringen en eigenaardigheden van de Kiwi's uitgewisseld. Dat kan alleen met kaaskoppen. Het was erg gezellig en vertrouwd. Alsof we hen al jaren kennen.

Charlie is een Storm Sturkenboom 2.0

309 rd

Alle straten hebben hier, net als in Nederland, over het algemeen een naam. Soms een beetje een gekke, zoals de Hannah road of Springbok Avenue maar er is één weg die hier dwars door de Coromendal loopt en die heet de 309 road. Niets meer en niets minder. Iedereen kent deze weg. Hij is bekend en ietwat berucht.
Wij hebben 'm vandaag gereden. Je hebt onderweg een paar leuke stops. De gigantische Kauri bomen van 600 jaar oud, een mooie waterval en Stuart (op blote voeten) met z'n varkens.

Hieronder een impressie als die beestjes worden gevoerd. De auto stinkt nog steeds naar varkens en vis. Dat is wat minder.

Hahei doctor

Inmiddels ben ik ruim 2 maanden aan het werk en het begint aardig te wennen. Het werk is afwisselend. De ene dag heb ik een normaal spreekuur, de volgende dag zie ik alleen maar aanlopers  en ‘emergencies’ en de derde dag bezoek ik het plaatselijke verpleeghuis. Het is fijn dat ik lopend naar het werk kan en de sfeer op het werk is erg prettig. Vooral de lunchpauze is gezellig waarin iedereen allerlei heerlijke creaties bereidt.

Waar ik erg aan heb moeten wennen is de angst die er hier heerst om een ernstige aandoening te missen. De nurses (dit is een kruising tussen assistentes en praktijkondersteuners) vinden het een vreselijk eng idee om een moeder met een kind met koorts (of zelfs zonder koorts) gerust te stellen en een paracetamolletje te adviseren. Je zou zomaar een meningitis kunnen missen!

Gelukkig vallen de diensten erg mee. Tijdens de weekenden draai ik 's ochtends en 's middags een spreekuurtje en soms word ik tussendoor gebeld. Het meest vervelende is de telefoonobsessie waar het hele weekend door wordt beheerst, ook 's nachts )-:

Bij de geringste verdenking op een ernstige aandoening wordt de ambulance gebeld en meestal gaat dat buiten mij om. Een stuk minder heldhaftig dus dan dat ik mij aanvankelijk had voorgesteld ;-)

Overigens worden er regelmatig patiënten uitgehelicopperd (12 minuten per helicopter en 3 uur per ambulance naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis), maar gelukkig neemt de ambulance crew de beslissing of het een helicopterritje wordt.

Kortom, voorlopig vermaak ik me hier nog wel.

Dokter T (inus)

International End of Year Programme 2019

Sam en Marit zijn weliswaar van "overseas" maar officieel zijn het geen echte International Students. Daar hangt nml. een aardig prijskaartje aan.
Het begint bij 3000 euro per kwartaal. Per persoon.
Omdat we halverwege het 3e kwartaal aankwamen en ze geen examens (willen) doen hangen ze er een beetje bij, zit het jaar erop en hebben ze beide al zomervakantie. Marit wordt op 3 februari 2020 weer verwacht. Dat is nog 13 weken ;-(
Gelukkig hebben ze allebei een baantje gevonden.
Sam is een kitchenhand bij een nieuw Mexicaans restaurant hier aan de overkant (Cooked). Je kunt het bijna zien liggen. Hij moet met de pont naar z'n werk. De overtocht duurt 50 seconden. Ik zou 'm ook met de auto kunnen brengen. Dat is 50 minuten heen en 50 minuten terug. Dus toch maar pontje.
Hij heeft 't erg naar z'n zin.
Marit werkt in het dorp als bediende bij de plaatselijk Indiër (Sangam).
Ze vindt het fantastisch. Beetje ouwehoeren met de (vaste) klanten en toeristen. Zolang haar werkvisum nog niet rond is wordt ze betaald in natura. Oftewel, ze komt 's avonds thuis met naan en curry waar wij ook nog wat van meesnoepen. We worden moddervet hier :-)

Marit d'r salaris

Om toch ook wat overdag te doen heb ik de coördinator van International Students benaderd. Of Sam en Marit mee kunnen doen met wat activiteiten die de laatste weken worden georganiseerd.
En dat is gelukt.
Vanaf vrijdag a.s. mogen ze mee met dingen zoals paintballen, snorkelen, kajakken en staan Kiwi cooking op het programma.
In een aantal gevallen moet ik ze brengen en halen. Of blijven. En meedoen.
Wat vervelend. 

Wine Tasting Evening

Summer is coming dus er moet gedronken worden.
Onze plaatselijke AH (de New World) verzorgde gisteravond een "Wine Tasting" avond. 

Wij hebben de ballen verstand van Chardonnay's, Pinot Grissen en/of Chauvignon Blancs dus enige kennis is meer dan welkom.
We kregen allemaal een glas, een (bestel)lijst en bij iedere stand kon je proeven. Na 5 wijntjes smaakten ze allemaal hetzelfde en naar meer dus ik vond het wel prima.

Er kan er maar één winnen volgens ons: een rosé van het Zuidereiland van de winery Yealand met de passende naam "The Doctors Rosé".

De winnaar

T en ik hebben de overigens de gemiddelde leeftijd van het gezelschap aardig naar beneden bijgesteld. Voornamelijk grijze krullen :-)

Dallas, Office manager van school was er ook

The Joshua Tree Tour in de herkansing

32 jaar geleden had ik kaartjes voor het concert in de Kuip. Alleen mijn billenmaat Martin moest zo nodig dienen in West-Duitsland waardoor we onze vakantie naar Callela vervroegden. Nix U2. Nix Kuip. Nix Pride.

Wel aardig van de jongens van U2 dat ze het concert van toen nu overdoen.

In het Mt. (s)Mart(in) Stadium in Auckland. Niet met broeder Zomer maar met Sam. Onbetaalbaar.

.... We did find we've been looking for.....

Leavers and lifers

Ze zijn hier gek op mensen in het zonnetje zetten. De wekelijkse schoolmail staat er altijd bol van. Awards dit, credits dat en achievements zo.

Deze week worden de nieuwe leaders, leavers en lifers geportreteerd. Sam zit in de laatste klas, Year 13 en doet een beetje voor spek en bonen mee. Hij heeft tenslotte al z'n VWO diploma in Nederland gehaald. Men ziet het als een hele prestatie als je de middelbare onderwijs afrondt. Dat zijn de 'leavers'. Er zijn behoorlijk wat drop-outs. Kinderen die de school om wat voor reden dan ook voortijdig verlaten.
Het is hier helemaal bijzonder als je een 'lifer' bent. Oftewel, je bent hier in Year 1 begonnen hebt de hele rit uitgezeten. Want men verhuist hier gemakkelijker en zoals gezegd, je school niet afmaken is niet ongewoon.

Wij bekijken al die uitreikingen van een afstandje. Ik ben er niet zo van.

 

Dutch pancakes als afscheid. Een topper wat mij betreft

Het leuke van Year 13 zijn de examenfeestjes. Sam heeft er ondertussen 2 op zitten. Beide waren ruim een half uur rijden dus 's nachts naar huis zit er niet in. Dan neem je je slaapzak mee en een doos bier en ergens op een farm val je dan in slaap. Geweldig toch?