Ze zijn er niet maar ze zijn er wel

Afgelopen vrijdag verlieten we Kuala Lumpur met een 10 persoonsbus die werd afgeleverd bij het hotel. Wat een genot. Alles past er makkelijk in en we hebben zeeën van ruimte.
Kuala Lumpur zonder schade uitkomen is nog wel een dingetje. Ze rijden hier als gekken en gooien hun auto overal voor en tussen.
En dan heb ik het nog niet eens over de talloze brommertjes die je links en rechts inhalen.
Maar met behulp van de Waze app en de Touch en Go pas kwamen we eind van de middag zonder kleerscheuren in ons nieuwe verblijf in Badu Ferringi op het eiland Penang aan. Wat is het hier top.
Een mooi appartement op de 6e verdieping direct aan zee met opnieuw een heerlijk zwembad. 
De kids hebben 's avonds een milkshake aan het strand genuttigd (wij een Legend) en later heerlijk gegeten in de Golden Thai. Mees vond het maar niks. De vissen werden zo uit een waterbak geschept en verschenen later op je bord. Hij eet nooit meer vis zegt ie (behalve tonijn).

Vandaag zijn we naar Penang Hill gereden. 
Wat een toestand. Je staat een uur in de rij met een miljoenmiljard chinezen om met een kabeltreintje naar boven te komen. En met dezelfde spleetogen sta je weer in dezelfde rij terug. Toen ik begon te miepen dat Marit zich niet zo lekker voelde mochten we in de Fastlane. Dat scheelde behoorlijk.

Blanke toeristen zijn er nauwelijks. Chinezen en Saudi's des te meer. Met eentje heb ik een bijzonder band opgebouwd vanochtend bij het zwembad :-)

Een groter contrast is bijna niet denkbaar