X-mas

We hebben wel eens een leukere week gehad. Eerst was er jolijt. Sam en Marit hadden allebei in no-time een parttime baantje in de horeca gevonden en waren al begonnen. Toen belde er een mevrouw van de Westpac bank die bezig was met de bankrekeningen en terloops vertelde dat er in hun visum een klein zinnetje staat dat ze (nog) niet mogen werken.

Arggh...

En dan begint het. Contact met Immigration New Zealand. Onbereikbaar, bureaucratie alom en zo flexibel als een deur. We zijn er uiteindelijk uit. We hebben zojuist een formulier ingevuld en er een schriftelijke verklaring van ons én van school aan toegevoegd. Die moeten samen met het originele paspoort (ik maak geen geintje) per courier naar Auckland worden gestuurd. Dan zijn we 190 dollar lichter en hoeven we maar 23 kalenderdagen te wachten en te bidden voor goedkeuring en hopen dat we het paspoort ooit nog terugzien. Want hoe neem je een paspoort in ontvangst als je geen paspoort hebt?

Anyway, verder gaat alles en komt alles goed. De kids hebben vakantie en een nieuwe step.
T haar eerste weekenddienst zit er ook bijna op. Deze is goed verlopen.
Wel zaten we vrijdagn8 om 5 uur rechtop omdat er een mevrouw van 90+ was gaan hemelen. T heeft geschouwd en is nu ook bekend met dat nodige paperwork. 

Daar moet op gedronken worden

Morgen zijn we vrij en gaan we de Coromendal Coastal Walkway lopen.

Bijna dagelijkse kost. Een prachtige regenboog vlakbij school

 

Zonsopgang op Buffalo Beach om 7:00 's ochtends

En oh ja. Ze zijn niet te laat. Bij the Warehouse, zeg maar de plaatselijk HEMA, is men er al helemaal klaar voor. 

Ik denk dat ik van de week de kerstboom maar ga optuigen