Het voelde zoooo niet goed.
De rest van de dinsdag hebben we de hele dag contact gehad. Alle seinen stonden nog steeds op groen.
Op woensdagavond zou de lock down om 23:59 uur ingaan. Ik had al een voorgevoel. Ik had een simkaartje voor mijn maatje aangeschaft en de auto al getankt en ingepakt. Mijn grootste zorgen waren:
- wat als ik problemen krijg met mijn auto halverwege de windy roads. Dan is er echt niemand die je kunt helpen. Het is ieder voor zich en god voor ons allen. Men kijkt ons al een beetje aan of we melaats zijn. Zo bizar.
- wat als ze de toegang tot Coromendal afzetten. Want dat zit ik ruim 4 weken in niemandsland. Arghh.
Op woensdag bleef de vlucht gepland staan. Tot 18:30 uur. Toen belde Harald. Zijn vlucht was toch gecancelled. Althans, Hong Kong was op slot gegaan en als ie zou vliegen zou ie 2 weken in quarantaine in Hong Kong moeten. Bij al die vieze chinezen.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om 'm in Auckland achter te laten. Ik ben gaan rijden. Heel voorzichtig. De kilometers en minuten gingen zo langzaam voorbij. Om 20:45 uur was ik bij het hotel. Wat was ik blij dat ik 'm mee kon nemen. Om 23:30 uur waren we weer thuis. Wat een opluchting!
We gaan nu kijken wat te doen. De druk is enigszins van de ketel. Tuurlijk wil Harald niets liever bij zijn gezin zijn maar niet ten koste van alles.
We hebben hier het strand en de supermarkten. En Harald houdt van spellekes spelen.
We lachen ook weer. We zijn nu met z'n 9'n. We hebben namelijk sinds gisteren ook 2 muizen. En Harald, onze huisvriend. Sam, die nog steeds in self-isolation is zei hè, ben je er weer? Hij gokte en verloor :-)
Ik heb Harald geadviseerd een crowdfunding te starten "Bring Harald home". De eerste de beste vlucht is maar $8100.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten