Ha(a)rloos

Toen wij afgelopen donderdagochtend ontwaakten zat Nieuw Zeeland in een lockdown. Getsie. Ik ken dat alleen uit films en videogames. 
Het feesthuis naast de praktijk van T nam die oproep iets te letterlijk. In plaats van Stay@home maakten ze er Stayon-the-home van. Stelletje mafkezen.
 

Vanaf donderdag bestond onze "bubble" uit maar liefst 7 personen. T die tussen de zieke- en gezonde mensen heen en weer stiefelt, Mees en Ramon die noodgedwongen thuis hangen en de Deerne die niet meer mag werken en geen rondje "door town" meer kan lopen. Want alles is dicht. We hebben daarnaast uiteraard nog Sam in zogenaamde self isolation (als 't meneer uitkomt) en Harald, onze nieuwe huisvriend en ikzelf.

Al gauw hadden we een nieuw evenwicht gevonden. We hebben lekker uitgebreid gekookt en spelletjes gedaan. En uitgewaaid op het strand. Maar ook spijkers met koppen geslagen. Harald heeft niet gewacht op een repatriëringsvlucht. Hij is zojuist opgestegen. Morgen is ie in Los Angeles en een dag later in Amsterdam.

Eef is een weekje langer in Nieuw Zeeland gebleven. Met aan het eind de nodige stress en toestanden. Maar we hebben wel (van elkaar) genoten! 
De volgende keer zien we elkaar in gewoon Zeeland. Ik kijk er nu al naar uit.

Rafting 2.0

In alle hectiek heb ik nog helemaal geen foto's geplaatst van de plekken die Harald en ik hebben gezien tijdens ons tripje. En reken maar dat we mooie dingen hebben gezien.
Deze 2 foto's wil ik jullie niet onthouden. Wat een ontlading na een vrije val van 7 meter in een bootje!

Hij kwam en hij bleef

De laatste 3 dagen ben ik grijzer geworden dan grijs. Van de stress. Harald z'n vlucht bleef tot het einde gescheduled dus ik heb 'm met pijn in mijn hart op dinsdag rond het middaguur in Auckland bij een hotel vlakbij het vliegveld achtergelaten.
Het voelde zoooo niet goed.
De rest van de dinsdag hebben we de hele dag contact gehad. Alle seinen stonden nog steeds op groen.
Op woensdagavond zou de lock down om 23:59 uur ingaan. Ik had al een voorgevoel. Ik had een simkaartje voor mijn maatje aangeschaft en de auto al getankt en ingepakt. Mijn grootste zorgen waren:
 - wat als ik problemen krijg met mijn auto halverwege de windy roads. Dan is er echt niemand die je kunt helpen. Het is ieder voor zich en god voor ons allen. Men kijkt ons al een beetje aan of we melaats zijn. Zo bizar.
- wat als ze de toegang tot Coromendal afzetten. Want dat zit ik ruim 4 weken in niemandsland. Arghh.

Op woensdag bleef de vlucht gepland staan. Tot 18:30 uur. Toen belde Harald. Zijn vlucht was toch gecancelled. Althans, Hong Kong was op slot gegaan en als ie zou vliegen zou ie 2 weken in quarantaine in Hong Kong moeten. Bij al die vieze chinezen.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om 'm in Auckland achter te laten. Ik ben gaan rijden. Heel voorzichtig. De kilometers en minuten gingen zo langzaam voorbij. Om 20:45 uur was ik bij het hotel. Wat was ik blij dat ik 'm mee kon nemen. Om 23:30 uur waren we weer thuis. Wat een opluchting!

We gaan nu kijken wat te doen. De druk is enigszins van de ketel. Tuurlijk wil Harald niets liever bij zijn gezin zijn maar niet ten koste van alles.

We hebben hier het strand en de supermarkten. En Harald houdt van spellekes spelen.
We lachen ook weer. We zijn nu met z'n 9'n. We hebben namelijk sinds gisteren ook 2 muizen. En Harald, onze huisvriend. Sam, die nog steeds in self-isolation is zei hè, ben je er weer? Hij gokte en verloor :-)
Ik heb Harald geadviseerd een crowdfunding te starten "Bring Harald home". De eerste de beste vlucht is maar $8100.  

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Laatste avondmaal

Wie had dat kunnen bedenken. Ook in Nieuw Zeeland gaat alles op slot. Over 48 uur. De kids gaan ook aan de home schooling.

Eef en ik hebben er nog mooi tussen door kunnen zwijnen. We hebben geraft, gezeild en gefietst maar de laatste tocht over de Tongariro Crossing zat er niet meer in. Closed, dicht, einde, Schluss....

We zijn uiteindelijk noodgedwongen naar Hamilton afgereisd. Daar hebben we op de valreep een 4 sterren hotel geregeld waar we de (koude) restjes van gisteren hebben opgepeuzeld. Het naan is lekker opgewarmd op de straalkachel. 

Morgen gaan we op tijd naar de luchthaven. Harald verkort z'n vakantie een paar dagen in en probeert zo snel mogelijk via Hong Kong, Londen en Brussel in Best aan te komen.

Wat een ellende....

Self isolation voor Sam

Wat een bizarre tijd. Mijn maatje Harald is hier nu alleen is het de vraag of ie volgende week nog wel terug kan.
Voor Sam gold het omgekeerde. De vraag was of hij Nieuw Zeeland wel weer opnieuw inkwam.
Vanmiddag was het zover. Om 16:00 uur stond ie er weer. Na 3 gekke weken Nederland gaat ie 14 dagen in een herfstslaap (self isolation).
Harald en ik gaan verder genieten. Morgen gaan we een rondje toeren. Ik ben benieuwd wat we gaan zien. Het zal redelijk uitgestorven zijn.

Corona

Vanmorgen om half 11 stond ik er weer. Auckland Airport. Ik kan de weg er naar toe ondertussen dromen.
Een klein half uurtje later was ie door de douane. Mijn maatje Eef. Helemaal top.
Hij had een supervlucht gehad. Waar ie ook was (Brussel, Helsinki, Hong Kong), het was een uitgestorven bende. Geen kip gezien.
Nog voor de lunch lagen we in de South Pacific en niet veel later hadden we de  eerste corona te pakken. Het zal niet de laatste zijn.

Vrijdag de 13e

Ik ben niet bijgelovig en heel blij dat het morgen vrijdag de 13e wordt. Mijn vriendje Harald komt op bezoek. Hij heeft lang getwijfeld (er zijn genoeg redenen om iets niet te ondernemen) maar hij komt echt.
Eef, voor intimi, is gek van zon, strand en zee en zal zich hier als een vis in het water voelen.
Volgende week gaan we er samen op uit en maken een soortgelijk rondje als de meiden.
Mees heeft opnieuw geknutseld. Dit keer moest de kussensloop er aan geloven :-)